აკორდი აკორდს ენაცვლება  და ბგერა- ბგერას,
რიტმი ასკდება ჯებირებად აღმართულ ლადებს,
თითქოს, პირველად ეხებოდნენ - თავიდან ღელავს
ცოტას, წუთიც და მელოდია შეტევას ჰბადებს,

შეტევას სიმის... ჰოდა, მერე ტრიუმფით გადის
თაღს და თაღს შორის უფრო ვიწრო და ფართო არხებს,
როგორც თვითმკვლელი ლიანდაგზე - თითები დადის
ლადებზე, ბასს კი მოუქნელი დაცემა არხევს

უხეში ცერის... ადრე იყო, როგორც საცდელი
მუთაქა, თითქოს ვერთობოდი ბავშვივით... არა,
ახლა სულ სხვაა, გამომწვევად, უფრო მაცდურად
და ძმაკაცივით გვერდში მიდგას ჩემი გიტარა.