ოთხ კედელს შუა შენ ისევ ზიხარ
როგორც მოხუცი,ოხრავ და ხვნეში..
მარადიული შეკითხვა:ვინ ხარ?
ისევ ტრიალებს ქვეცნობიერში..
მკვდარ სიჩუმეში რატომღაც ითვლი,
საათზე წამებს,გზაზე კი მეტრებს..
და პირველ სიმზე გაქვავდა თითი,
როცა უკრავდი "nothing else metters-ს".
თვალები თითქოს გაყინა ფიქრმა..
რწმენის უკანაც უიმედობა..
ყოველი აზრი დაგრჩა გულს მიღმა..
მოელი მხოლოდ სულის შენდობას..
ამ სამყაროსთვის უცხო გრძნობები,
ბორგავენ შენში და ქვავდებიან..
სული დამჭკნარა დამშვიდობებით,
როგორც საფლავზე ყვავილებია..
სული ამდენ ხანს შვებას ეძებდა,
ვერ ნახა,უკვე ლოდინს ვერ იტან..
სიმებს ბოლოჯერ ააჟღერებ და
წახვალ უეცრად შენ ამ ქვეყნიდან..