არ ვიცი ახლა რთულია რა უფრო,რომ არ ხარ ჩემი თუ ჩემგან შორს რომ არ ხარ
ვამბობ უჯრაში დამალულ სიმართლეს
და  ნაბიჯს ქუჩაში მხატვარი მიქარგავს.

მარტია ახლა და 16 წელს დავითვლი
შენფერი თვალები რაც არსად მინახავს
აგლეჯეჯენ გოგონებს ქარები კაბებს და
მოხუცი ნამცეცებს ფრინველებს უნახავს.

დაგბადე ჩემში და შემაშრი ცრემლივით
სამოსს ვუხატავ დახეთქილ კვირტსაც
მე შენი სახელის ასოებს ვაგროვებ
ჩემი გულის და გონების მიღმა.

წუხელ წყალწაღებულ მოლბერტს გავაყოლე
მკრთალი საღებავით ნატანჯი ფიქრები
ახლა ლექსის ბილიკს გზაზე ჩავუსაფრდი
უნდა მოვიპარო შენგან ნაბიჯები.

ახლა სურნელი აქვს ოთახს შენი ფიქრის
ტიტებს აუყრიათ ტანი შენ სურათზე
მინდა ხერხემალზე მალა დაგითვალო
ამინდს უცაბედად ლუკმა გავუცვალე.

არ ვიცი ახლა რთულია რა უფრო,რომ არ ხარ ჩემი თუ ჩემგან შორს რომ არ ხარ
ვიამებ ჭრილობებს შენით და ლექსებით
მოვყვები ათასს და ათასჯერ უნახავს.

მარტია ახლა და 16 წელს დავითვლი
შენფერი თვალები რაც არსად მინახავს
შესცივდათ ტერფებზე ბალახებს გათელილს
სულიდან ხორცამდე განცდილი მიყვარხარ.