ღამე, ფანჯრებთან, როგორც მამონტი
მიზიზის და შიშით ვუმალავ თვალებს,
ამ დროს კი ცაზე ძლივსღა ამოდის,
სიბრძნის კბილივით იანვრის მთვარე...

ქუჩაა მშვიდი, ცივი და კიდევ
ქარი ბავშვივით მკოცნის თითებზე,
რომლებსაც მუდამ ჯიბეში ვიდებ,
როდესაც პირჯვარს უნდა ვიწერდე,

ტაძართან ახლოს მდგარი ვიღაცა,
ანდა სულ მცირე ლოცვისას მაინც,
თუმცა მე ერთი მინდა მიწა და
იქ დამარხული ჩემივე გვამი,

რადგან სიცოცხლე არის ოთახი,
ერთი გადის და ერთი შემოდის,
ცივი მატლივით ჯობს,რომ ხოხავდე
მიწაზე ისე როგორც შენ გინდა,

თორემ აქ ახლა ყველა შაშვივით,
გვაზის თავზე და გვკორტნიან ფრთხილად...
მე კიდევ ღმერთთან ისე გავშიშვლდი
სულით, რომ მისკენ გადავიხრები...

ღამე, ფანჯრებთან, როგორც მამონტი
მიზიზის და შიშით ვუმალავ თვალებს,
ამ დროს კი ცაზე ძლივსღა ამოდის,
სიბრძნის კბილივით იანვრის მთვარე...