აღარ მინდა პიზის კოშკის დანახვა,
კოლიზეუმს ვნახავ, როგორც სტუმარი,
მონატრებამ სამშობლოზე დამღალა,
ეს ფიქრია ჩემი თავსასთუმალი.
მომენატრა ფრთაფარფატა თოლია,
დილის ცვარით დანამული მინდვრები,
მომენატრა ის, რაც ახლა შორია,
განთიადი, მზისფრად განარინდები...
მომენატრა ცისფერთვალა ფაზისი,
ალვის ხეთა მორცხვი სინარნარეთი,
მის სიყვარულს ვერაფერში გავცვლიდი,
ვერც ვერაფერს ვეღარ შევადარებდი...
მომაქვს სული ძველ სიზმრებთან ანაზდად,
და იმედის გზებზე ვკოცნი ღიღილოს,
ოცნებებში მოქარგულო ლამაზად,
მსურს ლაღი და ფრთაგაშლილი გიხილო...
საქართველოვ, ჩემო წმინდა ტაძარო,
მთხოვნელი ვარ ახლა შენგან შენდობის,
თუ დღეს მათბობს სხვა მიწა და სხვა წყარო,
რწმენა დამაქვს შენი ერთადერთობის!!