ამაღამ მოთოვს,
ცა ისეა– დარდს თითზე იხვევს
ბუხარი ციმციმ თვალს ჩაუკრავს კედლის ორ ნახატს
მოვკალათდებით, ბებოსეულ შალს შემოვიხვევ
თითქოს ღიმილით შემოგვიტანს პაპა ორნახადს.
ააგიზგიზებს ეს ოხერი დაგროვილ სათქმელს,
ბევრი ითქმევა, ცეცხლის პირას რა დალევს ტკივილს
თოვლიც მოათოვს მოლოდინით გადაღლილ სარკმელს,
სადღაც მთებიდან ჩამოიტანს ტურების კივილს.
ვზივარ და მხრებზე მიკანკალებს ბებოს თავშალი
ბეღურასავით მიკრობია სევდა ორ ნახატს...
თოვლიან ღამეს წავიდნენ და ფრთები გაშალეს...
ჩვენ ვეძალებით პაპისეულ მაგარ ორნახადს...