რაღაც საოცარი მონდომებით, მსურს, რომ გონებიდან ამოვშალო
ხანა-ვენეციურ გონდოლების, მერე ღამეები-ნამრუშალი,
როცა ბაგეებზე მაკოცნინე, შენ რომ ჩაგაბარე სიმარტოვე,
მახსოვს იუტა და ვისკონსინი, უფრო იარმორკა და მადათოვი,
მახსოვს ნატეკილარ-ნააგავარ ხანა აცტეკთა და მეხიკოსი,
რადგან მიწისაგან აღიგავა ფიქრი ტიციანის მიხაკებზე,
მახსოვს ასურეთი, ფინიკია, იქით ვნებაა და ურარტუა,
ჩემში ღვთაებრივი პანიკაა, ჩემში კლიოა და ერატოა,
ჩემში უდროობის სამარეა, სიუბრალოეთა ეპატაჟი,
აქ კი, მოსკოვი და სამარაა, შორს კი, საუკუნო ერმიტაჟი,
ჩემში ერთი ხმალი აილესა, მქვია ზეციური მეომარი,
მე ვარ ბოგოტა და აირესი, მონტევიდეო და რიო მე ვარ,
რაღაც საოცარი მონდომებით, მსურს, რომ გონებიდან ამოვშალო
ხანა-ვენეციურ გონდოლების, მერე ღამეები-ნამრუშალი.