1. Джейн Орвис «Окно»

С тех пор как Риту жестоко убили, Картер сидит у окна. Никакого телевизора, чтения, переписки. Его жизнь — то, что видно через занавески. Ему плевать, кто приносит еду, платит по счетам, он не покидает комнаты. Его жизнь — пробегающие физкультурники, смена времен года, проезжающие автомобили, призрак Риты.
Картер не понимает, что в обитых войлоком палатах нет окон.

ფანჯარა

მას შემდეგ, რაც სასტიკად იქნა მოკლული რიტა, კარტერი ფანჯარასთან ზის. ტელევიზორის, კითხვის, თუ მიმოწერის გარეშე. მისი სიცოცხლე - ფარდების მიღმა მიმდინარე ბატალიებია. სულ ფეხებზე ჰკიდია, თუ ვის მოაქვს საჭმელი, ვინ იხდის გადასახადებს, - ის არ ტოვებს ოთახს. მისი სიცოცხლე - მორბენალი ათლეტები; წელიდადის დროები; მანქანების მიმოსვლაა, - აჩრდილი რიტის.
კარტერი ვერ ხვდება, რომ ყოველმხრივ დაბამბულ ოთახს, ფანჯრები არ აქვს.


* * *
2.Чарльз Энрайт «Призрак»

Как только это случилось, я поспешил домой, чтобы сообщить жене печальное известие. Но она, похоже, совсем меня не слушала. Она вообще меня не замечала. Она посмотрела прямо сквозь меня и налила себе выпить. Включила телевизор. В этот момент раздался телефонный звонок. Она подошла и взяла трубку. Я увидел, как сморщилось ее лицо. Она горько заплакала.

აჩრდილი

როგორც კი ეს მოხდა, სახლისკენ გავემართე, რათა ცოლისთვის მეცნობებინა სამწუხარო ამბავი. მაგრამ, როგორც აღმოჩნდა, ის სულ არ მისმენდა. საერთოდ ვერ მამჩნევდა. მან, პირდაპირ ჩემს მიღმა გაიხედა და სასმელი დაისხა. ჩართო ტელევიზორი. რა დროსაც ტელეფონმა დარეკა. მივიდა და ყურმილი აიღო. დავინახე, თუ როგორ იკვეთებოდა მის სახეზე ჭმუნვა. ცხარედ ატირდა.