მე მივდივარ, ან უკვე წავედი.
ეს ასე ხდება:
ქვეცნობიერი მუდამ ეძებს,
ალტერნატივებს.
მათ შორის შენიც.
არ მაჩერებ, შესაბამისად.
რადგან პროცესი იშიფრება
უფრო მარტივად,
ვიდრე დავუშვათ,
„ჯონ ქეიჯი“
თავის სიჩუმით.
და უკვე ხვდები-
-ვეღარ მოგვწონს მოცემულობა,
რომ სექსის ხმებიც,
აღარაა უკვე ნამდვილი.
შენ, მე გამიშვებ და
მიხვდები უფრო მარტივად,
რომ არ არსებობს დასასრული,
როგორც ასეთი.
ჭეშმარიტება ძიებაა, ჭეშმარიტების.
ჩვენ რეგრესისთვის,
ვერ ვიმეტებთ,
საკუთარ თავებს.
რადგან იქ ყოფნას,
სადაც უკვე, ახალ სივრცეებს,
ვეღარ დაიტევ, აზრი არ აქვს
და ხვდები კარგად:
ჩვენ ერთმანეთი (სიყვარული) გამოვიგონეთ.

მე მივდივარ ან უკვე წავედი,
ეს ასე ხდება,
როცა ვერაფერს ვეღარ ამბობს,
დუმილი სახლის.
ვერც პოეზია.
ვერც თვალები.

გიტოვებ წერილს-
-მარადისობა არსებობს და უკვე დაიწყო.