სულ ერთი ხარ და სულერთი გახდა ყველა სულიერი
შენს გარდა,
სულ მაკლდი და სულ მარტო ველოდი და გელოდი და
ახლა მარტია გარშემო,
გარემო გახდა გარდამავალი და გარდერობში დამალული
ოცნებები ახდნენ,
ვოცნებობდი ცოტას და ვფიქრობდი ბევრს და ბევრ რამეს,მერე
ფიქრნარევი თვალები დამჩემდა,
აგიჩემე და ჩემი გულის ყველა წერტილი წარუშლელად დაიკავე
და რა ვქნა,
თუ ყველა გზა შენთან მოდიოდა და ვერ ვხვდებოდი და მაინც
გზები ყოველთვის მთავრდებიან...
ვეღარ ვწერ, შენ გწერ და გეუბნები, რომ უშენობა უშენოდ
მოსაბეზრებელ რეალობაში გადაიზარდა და
ეს ლექსიც ბოლოს ვერლიბრს დავამსგავსე და
შენი თვალებიდან დანახული სამყაროა ჩემი
ოცნებების ახდენის წინაპირობა,
და მაინც სულერთია ახლა ეს ლექსი კონვენციაა თუ ვერლიბრი,
შენს გარდა მაინც ვერავინ გაიგებს რაზე ვწერ.
და შენს გარდა მაინც არსაით მიდიან გზები.
ბოლო გაჩერება და ჩვენ ერთმანეთს ვხვდები და
ხელი მომკიდე, რადგან
როცა შენთან ვარ უყურადღებოდ გადავდივარ გზაზე,
რომელიც უკვე სულერთია სად მიდის,
რადგან ყველა გზა დავასრულე,
როცა შენთან მოვედი.