ახლა ისეთი სიჩუემა,
ფეხის ხმა მესმის ანგელოზების --
ცაზე დადიან...
რას არ აფიქრებს
ასეთ სიჩუმეში ადამიანი,
საფლავის ქვასავით
დამტვერილია
ჩემი თეთრი ხის მაგიდა
და ერთი სულის შებერვა ჭირდება,
რომ მცირე სისუფთავე მაინც ვაგრძნობინო...
თუმცა ერთი სული მაქვს მე,
და მინდა,
რომ შენს გულს
შევუბერო
რათა სიყვარული გაგრძნობინო...
ვეყრდნობი
უკანასკნელ იმედს,
რომელიც სიცარიელით არის
ავსებული
და გულს ვისინჯავ
ისევ მარცხნივ არის
თუ არა...
და სიყვარულო გიახლოვდება
სიკვდილი,
მე კი გთხოვ
არ მოკვდე,
არ მოკვდე,
კი არ მჭირდები,
კი არ მინდიხარ,
უბრალოდ მე შენი
უკვდავების მჯერა...