შენ ამ ქუჩაზე
უნდა ჩაგევლო,
სადაც ხეები თავს იკლავენ გაზაფხულამდე,
მე ის ქალი ვარ
რომ უყვარხარ და მეტი-
არაფერია დასაწერი და სანამ ხის კარს გაიხურავდე.
ჩვენს ქოხში დარჩი,
უნდა ვილოცო,
და შენი თხელი, ცივი თითები,
როგორც სანთლები გულზე მივიკრა,
ჩემი თვალები არის სიმართლე,
რომლებიც ზღაპრებს მოგიყვებიან-
ბედნიერი დასასრულებით,
ერთად ყოფნაზე..
ჩვენ კეთილი მომავლის არ გვწამს,
და ალბათ ისევ ღმერთია მოწამე,
როცა დგები ჭრიალა კართან
და სიმშვიდე ფეხდაფეხ მოგსდევს
მე ვრჩები მარტო,
შენი თხელი,
თითები შენი..
სანთლები ჩაქრა და ყველა ჭორი
თუ ზღაპარი ბედნიერი დასასრულით
ვერ დამაჯარეს, ჭორია მეთქი
კარს რომ იხურავ
და მარტო ვრჩები..

გამოღვიძება..
მე ავად ვარ,
სიზმრებით ავად..
შენ ამ ქუჩაზე უნდა ჩაგევლო
მიყვარხარ მეთქი და მეტი
არაფერია დასაწერი..