ჯანდაბას...

( შუა გზაში შეწყვეტილი ვერბლანი)

ჯობია ალბათ მაინც დავნებდე

ჯობს, რომ წვეთებად კი არადა სულ ფერფლად ვიქცე.

ჩამოგეფანტო მაგ დაღლილ მხრებზე
და
უხილავი ნამცეცებით 
ვცადო შეგეხო,
ასე უფრო მარტივია ჩემი ტარება,
ვიპოვო ასე
დროებითი თავშესაფარი,
სანამ
ქარი
ან
ვიღაც
კეთილის მყოფი

ჩამომფერთხავს მაგ მხრებიდან,
როგორც უსულოს.

და მიხარია, რომ ეს ლექსი მხოლოდ ლექსია და
ყველა გზის ბოლოს
მაინც შენი მხვდება თვალები.

და სულერთია, რომ ცხოვრება წამია, ხოლო
ჩვენ წამებისთვის შეწირული წიგნის გმირები.