ტრაგედიაა და უფრო მეტიც,
რომ არავინ მყავს . მიატოვოს
საქმე ან დასვენების საათი ,
როცა ვთხოვ ,
როცა ეს აუცილებლად დამჭირდება
როცა არაფერი მიზეზი და მაინც
გამომყვეს გარეთ, წვიმაში , ქარში
ანდაც მოწმენდილი ცის ქვეშ სადმე
სკვერში , ტბის პირას , ზღვასთან ახლოს ,
ან შორს ყველასაგან .
დაჯდეს და მისმინოს
დაჯდეს და მეკამათოს
დაჯდეს და მითხრას : ''არ იდარდო, მეც''
იაროს...
ხელის გადახვევა არ მიყვარს ,
არც შემოხვევა , არც რაიმე ისეთზე ვგიჟდები,
გარდა სულიერი კონტაქტისა .
მჭიდროდ
გულღიად
უკომპლექსოდ
ვალდებულების გარეშე
უსიყვარულობის გარეშე
ძალით მომღიმარი სახის გარეშე.
ტრაგედიაა და უფრო მეტიც
რომ არ მყავს ადამიანი , რომელიც
ახლა გამაჩერებს და მეტყვის
''გრცხვენოდეს ამ სიტყვების
მე ხომ გყავარ , რად მივიწყებ'' ?!
მაგრამ მსგავსი არაფერი,
მე შემიძლია ეს, დაუსრულებლად ვწერო.