ძალიან მომეწონა

ხანდახან თავს შემოვუძახებ ხოლმე: სულ დაივიწყე მშობლიური საიტი, აღარ შედიხარ, აღარ კითხულობ, აღარ წერ და აღარ აქვეყნებ, მერე რომ შემოვალ და წავიკითხავ ახალ გვარ-სახელებს, იმედის თვალით ვათვალიერებ მათ შემოქმედებას, იქნებ საინტერესო ავტორი ვიპოვო მეთქი, მაგრამ რა დაგიკარგია და რას ეძებ, 80% ერთ ტალღაზეა მომართული, ერთი სენტიმენტალური რობოტის დაწერილი გეგონება სრული უმრავლესობა ნაწერები.  კომენტარებისგანაც თავს ვიკავებ, არ მინდა ჩემდაუნებურად ვინმეს ვაწყენინო. მარა მე ვის რას ვაწყენინებ, როგორც ცხვრის ფარას, ნაგაზებივით იცავენ თავიანთ შედევრებს და მხოლოდ მაქებართა აზრი აინტერესებთ. მოკლედ ნასტაიაშიი ფაბრიკა ზვიოზდ! კიდევ კარგი, რომ ჯერ კიდევ საკმაოდ მეგულება აქ ჩემი ავტორები,  ძველებიც და მეტ-ნაკლებად ახლებიც.
ჰო კიდევ, მოეშვით ამ იუთუბს და ამდენი პოეზიის საღამოების მოწყობას რა!  ცალკე თემაა ახალგაზრდა პოეტებთან ,,ინტერვიუები",-სიმწრის სიცილით მოკვდება კაცი, უწიგნურობა ღაღადებს ჟურნალისტ-რესპოდენტის მოპრუწული ბაგეებიდან. რეკლამა და მარკეტინგული ტრიუკები მხოლოდ უხარისხო პროდუქტის პირველ პარტიას ყიდის წარმატებით, მერე ,,ტავარი" წვება :)
მომიტევეთ ხმამაღლა ფიქრი, ყველას არ ეხება ეს კომენტარი, მაგრამ იქ სადაც უწიგნური მჯღაბნელის ხელში პოეზია თვითმიზანი ხდება, მკითხველიც ეკარგება ლიტერატურას. ყველა მჯღაბნელია თავიდან, მაგრამ ამ საიტზე პირდაპირ ვარსკვლავებად იბადებიან, არ ეკადრებათ შენიშვნები. ნამდვილი მწერალი ათასჯერ მეტს უნდა კითხულობდეს, ვიდრე წერდეს.
მოკლედ გავერთე ახლა მე. დიდაქტიკოსი არა თუ სხვა, ჩემი თავიც მეზარება. ნუ მიაქცევთ ყურადღებას ჩემ ბჟუტურს. ამ კომენტარის დასაწერად კი სხვის სივრცეს ვერ გამოვიყენებდი. წარმატებები ყველას!

მემგონი ძაან სენტიმენტალურია.. :) 

გაიხარეთ, მეგობრებო! :)
მერაბ, 5 წუთში დაწერილი ძველი ექსპრომტია, მაგრამ სამწუხარო ისაა, რომ ის ხუთი წუთიც აღარ მეწერება დღეს...
ლექსს რაც შეეხება, მგონია რომ კარგიცაა, განსაკუთრებით რატომღაც დაწუნებული ბოლო სტროფი. ისე ვერც ალიტერაცია და ვერც სხვა ლიტ.ხერხი ვერ შეიწირავს სინამდვილეს, თუ ის შინაარსში ორგანულად ზის.
თავდაცვა და თავის ქება არ ვიცი ხოლმე, მაგრამ აქ ასე ვფიქრობ.
მოკლედ იხარეთ და იბედნიერეთ, მეგობრებო!
გიყვარდეთ!..

არაა ცუდი, მაგრამ ავტორი გაცილებით მეტი გაქანებისა და შესაძლებლობების მქონეა, ია ტაკ დუმაიუ.

"ცხოვრების გართულება" ყველაზე მტკივნეულია, ჰო...
"ვნანობ შენს წინაშე
ყველა არდაშვებულ შეცდომას" - მე ეს ფრაზა გამოვარჩიე და მთლიანადაც კარგი ლექსია, თავისებურად გამოხატული ემოციური სიმძაფრით.

ბოლში ცოტა იმედგაცრუებული დავრჩი მეც მაგდალენქსავით...:-*

"გეყო იმის გამბედაობა,
რომ არ გამოჩნდი."

იმდენად უცხო პოზიციიდანაა ეს ყველაფერი ახლა დანახული, რომ ლექსის ბოლოს, ყოველდღიურმა ფრაზამ "შენ კი იმდენად გამირთულე ცხოვრება", თითქოს გამიუბრალოვა ნაწერი. ალიტერაციამაც შეიწირა ცოტათი ის სინამდვილე, რითაც დაიწყო.

'ნეტავი მეტივით მეგრძნო თავი!
დაღლილი მეტივის მოტივზე
მარტივად გიგლოვებდი"- ჩაუალიტერაციებია მშვენივრად :)

ჯებირია შესაცვლელი ! :)

იყო (რაღაც) ++