ხანდახან უნდა დაცარიელდე,
მერე შეივსო რომ კვლავ.
ვერამხდარ გრძნობებს, ნატვრებს, იმედებს,
მხოლოდ ასე თუ მოკლავ.

უნდა გაუშვა ხელი ხანდახან
ხავსს და დინებას ენდო.
თუნდაც არც იყო ამის თანახმა, -
თქვა: "შენს ხელში ვარ, ღმერთო!"

მერე, ახლებურ ჟინით და სულმთლად
სავსემ - ახალი განცდით,
თავს, ყველაფერი სარკის წინ უთხრა:
"კეთილი, ერთხელაც გაცლი."