სხვასთან რომ გიშვებ
უსიტყვებოდ, უცრემლოდ, ისევ
ვდარდობ ვერნაშენ
სახლზე,
ჩვენზე,
მძიმედ ვარ, მძიმედ..
იავნანისას რომ ვუმღერი
ვერ შობილ პირმშოს
ხიდი კი არა,
გზა კი არა
არ დარჩა კიბეც -
საფეხურიც კი არ შემორჩა
ჩემიდან შენკენ
და ვემსგავსები მთის ფერდობზე ნაშენ სალოცავს..
გიშვებ..
და მაინც
მეღვიძება ღამით
მე გეძებ..
ვეძებ შენს თითებს
სიტყვებს
თვალებს..
ალბათ არ მოხვალ
ამ ღამეებში, როცა წყალსაც არავინ მაწვდის
იავნანინას რომ ვუმღერი ცრემლით და სიმწრით
მეზობლის სახლში
მთელი ღამე ტიროდა ბავშვი,
უშვილო აკვანს მირწევს ქარი და..
ისე მიჭირს..