იქნებ აღარც კი აღარ გახსოვარ !
ფრთა შესხმულ ბილიკს მივალ უშენოს!
მაინც ავდგები, შევსთხოვ მაცხოვარს,
რომ იქნებ ჩემს გულს რამე უშველოს...
და ასე უმად და ასე სადად
იდგნენ ტაძრის წინ ჩუმი ვერხვები.
დავკარგე თითქოს ყველაფრის მადა.
ახლაც იმ წარსულს შემოვეხვევი
ჩემი ოცნებით, სადაც კვლავ შენი
თვალები მოსჩანს.აღარ მთავრდები.
ცის ქიმს ღრუბელთა ჯარები შვენის,
და ყოველ ღამით ჩემ სულს თავდებად
უდგება ღმერთი. დროის ხარებით
მიჰქონდათ სადღაც სევდის ჭილობი.
და მეც ძლიერად გავიხარებდი,
რომ მოსულიყავ. ახლა ჭრილობა
სულამდე აღწევს. მივალ უშენო
ყველა ბილიკზე.იქნებ გახსოვარ !
ჩემს თავს ყოველდღე ვცდილობ ვუშველო.
ხატებთან ვდგები, ვხედავ მაცხოვარს ...