წვიმა - როგორც სიმარტოვე.
საღამოს რომ შეეგებოს,
ზღვის ზედაპირს დაბლა ტოვებს,
ტოვებს ველებს, მთებს და მდელოს;

მიისწრაფის ზეცისაკენ -
სამკვიდროში მარადიულ;
აწვიმს მთებს და ქალაქს ცალკე -
დედამიწის ყველა კიდურს.

და წვიმს, თუმცა ძლიერ არა,
არც შხაპუნობს, არც ქუხს, - ჩუმად...
მიცემული ღამის წკვარამს,
აისს ელის ყველა ქუჩა.

მაგრამ, ორმა, თუკი ვერსგზით -
სიყვარულის პოვნა შესძლეს.
ჩნდება მხოლოდ გაყრის გეზი,
იცრუებენ თუ იმედებს.

და მათთაგან, ორმხრივად ვინც
იძულებენ ერთურთს, მარად,
არა მშვიდად, თუმცა მაინც,
ერთ ლოგინში, ერთად წვანან.

სიმარტოვეც გვივსებს თვალებს -
ჩვენში ღვრილი, ვით მდინარე.




Die Einsamkeit  (ორიგინალი)

Die Einsamkeit ist wie ein Regen.
Sie steigt vom Meer den Abenden entgegen;
von Ebenen, die fern sind und entlegen,
geht sie zum Himmel, der sie immer hat.
Und erst vom Himmel faellt sie auf die Stadt.

Regnet hernieder in den Zwitterstunden,
wenn sich nach Morgen wenden alle Gassen
und wenn die Leiber, welche nichts gefunden,
enttaeuscht und traurig von einander lassen;
und wenn die Menschen, die einander hassen,
in einem Bett zusammen schlafen muessen:

dann geht die Einsamkeit mit den Fluessen...




Одиночество  (რუსული თარგმანი)

Да, одиночество, что дождь.
Навстречу вечерам, поднявшись с моря,
С равнин, что недоступны, отдаленны,
Стремится к небесам, что вечны. Долу,
С пределов горних, падает на город.

И сеет дождь вполсилы и негромко,
Все переулки ждут утра сиянья.
Но если двое, не нашедшие любови,
Друг друга бросят в разочарованьи,
И те из нас, что  ненавидят обоюдно,
В одной постели потеряют свой покой,

Вот, льется одиночество рекой...