წუხელის
ღია ფანჯრებიდან
(დამრჩა ეტყობა...)
შიშველი თოვლი შემოსულა
და ქართან ერთად აუკლია კოჭლი მაგიდა.
აქეთ ღვინოში ჩავარდნილა,
იქით - წვნიანში,
სიგარეტის ფერფლით გამურულს
კედლის სარკეშიც ჩაუხედავს,
- როგორი ვარო? - უთქვამს ქარისთვის.

ქარს სად ეცალა?
გადაჯღაბნილ ფურცლებს წეწავდა,
ლექსებს ლექსებზე კითხულობდა, -
ეს ”შეცდომაო”,
ეს ”ლებნებიო”,
ეს კიდე ”ლურჯი სისოვლეო”...
გაბრაზებულა, -
აქაც უჩვენოდ უმღერიათ -
უქართოვლოდო...

ის იყო მერე, 
სიცივემ რომ ამაძაგძაგა...