ავადმყოფ დილას მთვარე ღამეს უთევს შვილმკვდარი,
ან უფრო სწორად მომაკვდავი ქმარის ცოლივით,
არ მოვკვდებიო, მომაძახე ისეთი ბრაზით
თითქოს სიკვდილთან მეთამაშოს და ვერ მოვიგე -
შენი სიცოცხლე..
ადექი და ბოთლი მოიდგი,
პირამდე სავსე
მიაბჯინე საფეთქლებს თითი
ყელშია უკვე ყველაფერი
გამოკრავ
სასხლეტს
კი არა
დატენილ სიტყვებს,
ჯანდაბას,
ისევ პირობითად ჩვენი ცხოვრება,
რომელიც ქუჩის მაწანწალა ძაღლივით მიდის
და ეტყობა სუყველა ძვალი
და არავინ,
არსაით უცდის
არავინ იჭერს..

დამისხით,
ერთიც და გამვლელი ქალების მზერა-
ჯანდაბას
ამდენ პატიოსანს დიდება მათდა,
მე? არაფერი,
ვაღიარებ რომ კარგად ვერ ვარ,
არც კარგი ვარ და
გავუღიმებ სუყველა გამვლელს,
პატიოსანს, რომელიც ყარდა
ჯერ კიდევ იქნებ დილანდელი ლოგინის სუნით
და მერე გკოცნი,
ერთი ღამეც წავართვათ სიკვდილს,
ნაბიჯი, არა, არ მერევა
მომეცით ბოთლი,
მომეცით, თორემ ეს სიფხილზე ყულფივით მიჭერს..