მთელი ღამეა ხელისგულებს ვატოლებ ერთმანეთს,
მთელი ღამეა ასე უმიზნოდ მივექანები,
შენი ბრალია, თუ კვლავ მჯაბნიან ასე ერთად-ერთს
აბჯარასხმული, მომკივანი მძიმე ქარები.

მთელი ღამეა მიწისძვრამდე მერყეობს ფიქრი,
და მეც ფრჩხილებით ვებღაუჭები მიწის ნაპრალებს,
ჩემი რიდე კი ქართან ერთად ცის იქით მიქრის,
გარდაცვალებას ასე შორით შემომაპარებს.

მთელი ღამეა ზმანებასავით შემომეტმასნე,
და სიკვდილამდე იმ ერთ ნაბიჯს... ჰო, ცოდვა ჰქვია,
მაჯის ძარღვებით ერთადერთი შენ მოგემსგავსე,
თუ გადმომირგავ, ვაღიარებ, გარდაცვალება რომ არის გვიან.

მთელი დილაა მონასტერში სათქმელს ვაჯამებ,
და მონაზონი მალვით მზერას შემომაპარებს,
იქნებ უმიზნოდ, უმიზეზოდ თვალებს ვაღამებ,
თვალებს, დედა რომ უძილობას ბრაზით ადარებს.

მთელი დილაა ჩაცუცქული კედელს ვეყრდნობი,
თუმც კი ღამეა, მაგრამ დაისს გადავასწარი,
ზეცას გავცქერი... ერთადერთი, ჰო, მას ვენდობი,
სულით დავფრინავ ფრთაშესხმული და დამაქვს ტანი.

და ამ ღამისთვის გათენება თითქოს გავხედნე,
მსურს რომ ჩემებურ განთიადზე მოიკლას თავი,
და ამ სუიციდს სინანულის თვალით გავხედე,
მა, სიკვდილამდე სიკვდილი ხომ... ჰო, ცოდვა არი...

.................................

სულით დავფრინავ ფრთაშესხმული და დამაქვს ტანი,
და მაინც... დღეს ამ თვითმკვლელობას გამოვესარჩლე,
თუ ღამე ღამით უმიზეზოდ თავს არ მოიკლავს,
როგორ აანთოს განთიადი დილის მესანთლემ...