 | ავტორი: ვენი ჟანრი: პოეზია 19 აგვისტო, 2015 |
მე მიგატოვე და წუთიერს დავხარბდი სითბოს, თითქოს ამქვეყნად ყოფილიყოს რამე უვადო, შენ დაგივიწყე, მის სიყვარულს რადგან დავნებდი... ვკვდები, უფალო! ვკვდები, უფალო, სიწმინდისგან სული მეცლება, ალბათ, ეცდება ბოროტი, რომ მაცდუნოს ისევ, ღმერთო, მილხინე, განმაშორე ეს უმეცრება, რომ ჩემს ფიქრებში შენი ხატი შემომაისდეს. ცოდვის ნაკვალევს ცრემლებით ვშლი, თავს ვერ ვპატიობ, მარგალიტები დავუყარე ღორებს სათელად, მივატოვე და გაუღიმა ახალ პარტნიორს, წუთით დაღამდა ჩემთვის, მაგრამ ისევ გათენდა. მე შენ მიყვარდი, მაგრამ გულით სხვასთან ვიყავი, იმ სხვამ ეს გული ფოთოლივით ფეხქვეშ გათელა, ჩემი ცოდვისთვის თუმცა გავხდი გასარიყავი, ღმერთო, შემინდე, მიწინამძღვროს შენმა ნათელმა.
| კომენტარები |
ილუსტრაციები |
რეცენზიები |
|
2. გამონათებები არის... იმედია, უკეთესს ვიხილავ აქ ხოლმე გამონათებები არის... იმედია, უკეთესს ვიხილავ აქ ხოლმე
1. როცა ღმერთს ჩემი ცოდვების მოტევებას ვთხოვ, ვასილ ბესელიას სიტყვები მახსენდება: "შენ უნდა მთელი სიცოცხლის ცოდვებს, ინანიებდე მთელი სიკვდილი." ახლაც გამახსენდა. თუმცა, ცოდვების გარეშე ხომ ადამიანები კი არა, ანგელოზები ვიქნებოდით. მოგიკითხე აქვე. :* როცა ღმერთს ჩემი ცოდვების მოტევებას ვთხოვ, ვასილ ბესელიას სიტყვები მახსენდება: "შენ უნდა მთელი სიცოცხლის ცოდვებს, ინანიებდე მთელი სიკვდილი." ახლაც გამახსენდა. თუმცა, ცოდვების გარეშე ხომ ადამიანები კი არა, ანგელოზები ვიქნებოდით. მოგიკითხე აქვე. :*
|
|
| მონაცემები არ არის |
|
|