ჩვენ არ გაჩენილი თაობა ვართ ხევსურეთის.
ჩვენ არ დარჩენილი თაობა ვართ ახიელას.
ჩვენ არ გვიმღეროდნენ ჭიუხებში
მგლებზე მონადირე ხევსურები.

ერთხელ არ ჩაგვიცვამს პაპის შავჯვრიანი ტალავარი,
მთები არ გვინახავს, თვალი პირველად რომ გავახილეთ,
ჩვენს სახლს არ ჰქონია ქავისკარიანი გალავანი,
ჩვენი ხევსურობაც სადღაც ქიზიყისკენ გავამხილეთ.

ჩვენ არ გვაშინებდა ღამე მაძახურას დაძახილი,
ლურჯა არ გვყოლია შინშებს უბელო და ულაგამო,
შუბლი არ გვქონია ხმლისგან ნაკეჭნი და ჩაჩეხილი,
და არც სიყვარული გვისწავლია უანგარო.

გვეცვა ჯინსები და აღმართს მივყვებოდით ასფალტიანს,
არსად გადაგვყრია ნათოვლ გზაწვრილებზე მაცილები,
არას ვიწუნებდით ჟამის სიმუხთლეს და წაღმა ტრიალს,
ღამეს არც ლექსებით ვაცილებდით
და არც ცას წვდებოდა ჩვენი ცეცხლისპირას ნამღერალი,
გვიან გავუსინჯეთ გემო კეცეულებს ჯინჭარიანს,
შემთვრალ ახალუხლებს ხელში არ გვჭერია ნაღვერდალი
და არც გამტყდარ ცელზე გვიჯავრია.

გვიან მიგვაბარა ჯვრისკარს გადამთვრალმა ნახუცარმა,
რწმენა ჩაგვაბოლა სულში გატენილი ყალიონით,
ცხვრები დასტურების მუხლზე დახოცა და
მღერით შაათენა ალიონი.

გვშურდა ერთმანეთის სატკივარი
გვძულდა ერთმანეთის მონატრება
გვქონდა ერთნაირი ხასიათი
გვეცვა ერთმანეთის ტანსაცმელი
მამებს ხევსურეთზე ვაყოლებდით
და ეს მონატრება მოგვათრევდა
დღემდე არსად გვქონდა გასაქცევი
ჩვენი არ ნაქონი სოფლებიდან
დღეებს ვითვლიდით და ვალურჯებდით
დევებს ვდარაჯობდით შუაღამით
თუმცა არასოდეს მოფრენილან
თავის მითიური ფასკუნჯებით
გვწამდა კოპალა და იახსარი
პაპის საღამურა ზღაპრებიდან
სულში გვიძვრებოდა ცრურწმენებად
გველის კატისა და ძაღლის წელი
ფიფქებს არ ვითვლიდით გარიჟრაჟზე
ჩვენი არ ნაქონი ფანჯრებიდან
წყლულებს არ გვიხვევდა მაისტელი

ჩვენ არ გაჩენილი თაობა ვართ ხევსურეთის.
ჩვენ არ დარჩენილი თაობა ვართ ახიელას.
ლუდი არ გვისვია ხელ-სურებით.
ჩვენ არ გვიმღეროდნენ ჭიუხებში
მგლებზე მონადირე ხევსურები.


-
*შინშებს -  ბიძაშვილებს