ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

მეღვიძება ნამთვრალევს, თვალებს ძლივს ვახელ, თითქოს წამწამები ერთმანეთს მიეკრო მარადიული ლტოლვით.
,,ქართველი ერის გზა ქრისტეს გზაა, ეკლიანი გზა ჯვარცმისა და გარდუვალი აღდგომისა’’ რატომ მომაგონდა ეს ფრაზა? ხომ შეეძლო ჩემს ქვეცნობიერს ამ დილაადრიან სხვა ნებისმიერი რამ ეკარნახა, მაგრამ არა, მაინც და მაინც ეს გარდუვალი აღდომა, გარდუვალი აღდგომა. როგორ დავიჯერო ეს, როცა მინახავს ქუჩაში ფორთოხლისფრად მორთულ შენობის წინ, წვიმაში როგორ ითვლის მოხუცი ხურდებს და დამთრგუნავი არაამქვეყნიური სევდით როგორ იყრის ჩინ-მედლებით მოკაზმულ ქურთუკის ჯიბეში. როგორ დავიჯერო ეს, როცა მინახავს ომგამოქცეულივით როგორ ჩამოდის ქალი ავტობუსიდან სიტყვებით ‘’ფუ ეს რეგვენი ქართველები’’ ტროტუარებზე გაუთავებელი სიგნალი ‘’შენი ჯიში მოვტყან ცალმხრივი გზაა სად მოდიხარ’’, ‘’თვალებში ვერ იყურები ბებერო? წითელი ანთია’’ და სადღაც ჩამყაყებულ, ჩასირისტებულ ოთახებში ბანქოს თამაშობენ, ტელევიზორებს უყურებენ, კარებები მაგრადაა დაგმანული ფანჯებზე გისოსებია ეშინიათ და ამავდროულად ბედნიერები არიან, რომ შემედგომაზე სოფლის რომელიღაც ტყეში რამოდენიმე ხის ჩუმად მოჭრა მოასწრეს და ახლა მისით თბებიან გისოსებიან ოთახში. მიწისქვეშა მატარებლის გუგუნში, ოფლითა და უჰაერობით გამოტენილ ვაგონში ერთი მეორეს საიდუმლოს უმხელს, თუ როგორ უნდა მოუგოს ბევრი ფული ,,გამოუცნობ კარუსელს,, ანუ ,, რულეტკას’’, ქალი მაღაზიაში სპეტაკი გამომეტყველებით გამყიდველს სამარხვო ხორცის ფასს ეკითხება,. ყოველი კადრი, ხმა ერთმანეთში ირევა ითხიპნება სახლები ტროტუარები ვაგონები ეკლესიები და იმ მოხუცის პიჯაკზე სახელდახელოდ მიკერებული ჩინ-მედლებიც რომელიც საზღაურია ომში განცდილი ყველა ტკივილისა და მწუხარების. ვუყურებ არეულ ოთახს, გარეთ მზეა, დაუღალავად ქრის ქარი, საბანში ვეხვევი ვთბები, გარეთ გასვლა მინდა, მაგრამ არა გარეთ ხომ ქარია უფრო ღრმად ვეფლობი საბნის სითბოში, თვალები მინდუნება, ხელებში ძალა მერთმევა ... გარდუვალი აღდგომა ! გარდუვალი აღდგომა !