დავიწყებ ასე -
არაფერი იყო თავიდან.
არც სიტკბო იყო. არც სიმწარე და არც სიმლაშე.
გამომეზარდე ნეკნიდან თუ მთელი ტანიდან
და ჩემეზარდე ყველა ნერვში თუ კაპილარში.
არავინ იყო ხმის გამცემი, ხელის მომკიდე,
მხოლოდ ზღვა იდგა - ისე მშვიდი,
შენ რომ გიყვარდა,
ახლა კი, ახლა, ჩემო კარგო, შენც არ მომიკვდე,
ახლაც ისეა - არაფერი ზღვის და ცის გარდა.