ნაწარმოები შეიცავს უცენზურო ფრაზებს

თუ თქვენ გინდათ ნახოთ მხოლოდ ეს ნაწარმოები, დააჭირეთ აქ

  კიჩოზე შემდგარ ანას ერთი წამითაც არ უყოყმანია, ლოცვა წაიკითხა და ზღვაში გადაეშვა. ცურვა არც უცდია, ანდა რა აზრი ჰქონდა, ამ უკიდეგანო სივრცეში საით უნდა გაეცურა. ნელ-ნელა ეშვებოდა ქვევით სიღრმისაკენ, სიმშვიდე დაეუფლა, უყურებდა წყლის ზედაპირს და მასში არეკლილ მზის სხივებს, მათი ციალით ტკბებოდა, თითქოს საკუთარ თავს გარედან ხედავდა, თუ ნელ-ნელა როგორ იძირებოდა. უცბად იგრძნო, რომ რაღაც უხილავ ძალას ზევით, წყლის ზედაპირისაკენ აჰყავდა, წყლიდან ამოიჭრა და ჰაერი მთელი ძალით ჩაისუნთქა. ირგვლივ მიმოიხედა. მის გარშემო ,,მისი” დელფინები მხიარულად დახტოდნენ და წრიპინებდნენ. ერთ-ერთი მისი საყვარელი დელფინი მის მახლობლად დაცურავდა, თავს უქნევდა და ისე წრიპინებდა, თითქოს უცინისო. ანამ ხელები გაშალა, თავის მხსნელს კისერზე მოეხვია და ისტერიული სიცილ-ტირილი აუტყდა. შემდეგ ,,მეგობარს” ხელი ჩაშჭიდა და მიენდო. დელფინი საითკენღაც მიაქანებდა, მალე ნაპირი გამოჩნდა, დელფინი ნაპირამდე მიცურდა, ანას მსუბუქად ცხვირი ჰკრა, ჩამოშორდა და უკან ზღვის სიღრმეში გაუჩინარდა. საღამოვდებოდა, დაუძლურებული ანა ნაპირზე აცოცდა, კლდის ძირში ხავსით დაფარული მყუდრო ნიშა შენიშნა, მიწვა და მკვდარივით დაეძინა.
არ ახსოვს რამდენ ხანს ეძინა, როცა გაეღვიძა მზე უკვე გადაიწვერა. საშინლად სწყუროდა. კლდის ძირს ფრთხილად მიჰყვა, ყოველ ხმაურზე იმალებოდა. ცოტა ხანში კლდიდან გადმომდინარე წყარო აღმოაჩინა, დაეწაფა, წყურვილი რომ მოიკლა, წყაროსთან ჩამომავალი კიბეები მხოლოდ შემდეგ შენიშნა. ზევით აიხედა და კლდეზე გადმომგარი ციხე-კოშკი ახლაღა დაინახა. შეშინდა, მიხვდა რომ საფრთხე ემუქრებოდა. სასწრაფოდ უკან ზღვის ნაპირისაკენ გაბრუნდა და ყურადღებით დაიწყო კლდოვანი ნაპირის შესწავლა. კონცხზე, ზევით, წყაროს საპირისპირო გვერდიდან, კლდის შუა ნაწილში, პატარა ქვაბული შენიშნა, ძნელად მისადგომი. მისთვის იქ აცოცება ძნელი არ იყო, ბავშვობაში ძიძიშვილებთან ერთად მოდინახის ციხის უფრო ძნელად მისადგომ კედელზეც ამძვრალა. ქვაბული რომ კარგად შეათვალიერა, კედელში ვიწრო ნაპრალი შენიშნა, ძლივს გაძვრა და მოულოდნელად საკმაოდ მოზრდილ გამოქვაბულში აღმოჩნდა. ის სიგრძით ასე 15 და სიგანით 20 ნაბიჯი  იქნებოდა, მაღალი თაღით, ზემოდან კარგად განათებული. ზღვის მხარეს თაღის თავზე ბუნების მიერ გამოჭრილი სარკმლიდან შემომავალი მზის სხივები მოპირდაპირე კედელს ეცემოდა და მთელ ქვაბულს ანათებდა. მაგრამ გამოქვაბულის ყველაზე დიდი მშვენება და სასწაული, მისი კედლიდან გადმომჩქეფარე მაჯის სიმსხო წყარო იყო, რომელიც მისივე  ძირში არსებულ პატარა აუზს ავსებდა და იკარგებოდა. 
  ანა მოხიბლული ათვალიერებდა გარემოს, სხვა დროს ძმებთან ერთად ასეთი ქვაბული რომ ეპოვა, ალიბაბას ზღაპრიდან, ალბათ სიხარულით გაგიჟდებოდა. თუმცა მის ამჟამინდელ მდგომარეობაშიც ეს საიმედო თავშესაფარი იყო. ის კვლავ გარეთ გამოძვრა. წყაროსთან ყოფნის დროს გვიმრა შენიშნა, გადაწყვიტა დაეკრიფა, თავის თავშესაფარში აეტანა და საწოლი გაეკეთევბინა. მზე უკვე ზღვის კიდეს მიახლოებოდა და მასში ჩაძირვას აპირებდა. სხვა დროს ანა დატკბებოდა ამ სურათით, მაგრამ ახლა გვიმრით ხელში წინ ფრთხილად მიიწევდა.უეცრად სანაპიროზე ბავშვების ხმა მოესმა, სიცილით იგუდებოდნენ თან ერთმანეთს აჩუმებდნენ არავინ გაგვიგონოსო. შემდეგ ტანზე სასწრაფოდ გაიხადეს და საბანაოდ ზღვაში გადაეშვნენ. ანამ რაღაც მოისაზრა, თავისი სამალავიდან ფრთხილად გამოძვრა, ტანსაცმლისკენ გაცოცდა და ყველაზე დიდი შარვალი, ხიფთანი და ქუდი აიღო. იქვე  დაგდებული აბგა გაჩხრიკა, იქედანაც კარგა მოზრდილი პურის ნაჭერი ამოიღო და თავის სამალავს დაუბრუნდა.
თავის შეფარება ძლივს მოასწრო, რომ ბიჭები ყვირილით ,,ზღვის ურჩხული”, ,,ზღვის ურჩხული”-ო  წყლიდან შეშინებულები ამოცვივდნენ, ტანსაცმელსა და აბგას ხელი წამოავლეს და უკანმოუხედავად გაქუსლეს.
ანამ ყური მიუგდო, ზღვიდან წვრილი, მსტვინავი, წრიპინი  მოისმოდა. თავში ფიქრმა გაჰკრა:
-ღმერთო! ეს ხომ ჩემი ,,მხსნელი” დელფინია! ნუთუ მე მეძებს? მაგრამ ასეთი გონიერება? თევზისაგან? წარმოუდგენელია!                                                                                                                                                                  -არა! ეს შეუძლებელია!                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        -მაგრამ მაშინ აქ რა უნდა და რატომ იძახის? ნუთუ მე მიხმობს? -ანას ცრემლები მოერია, ვიღაცას ახსოვდა და ეძებდა. მერე რა რომ ეს თევზია! იმის მეტი გულშემატკივარი არავინ ჰყავდა. ძალიან უნდოდა ნაპირზე გასულიყო და შეხმიანებოდა, მაგრამ შეეშინდა არავის დაენახა და სამალავიდან არ გამოსულა. დელფინმა ნაპირის გასწვრივ იცურა, იხტუნავა და უკან გაბრუნდა.
ის იყო ანა სამალავის დატოვებას და კლდეზე გამოქვაბულში ასვლას აპირებდა, რომ ახლა ზღვის პირას, გრძელ ბალახონში გამოწყობილი თეთრწვერა მოხუცი შენიშნა, რომელიც ჩაფიქრებული ბოლთას სცემდა, ხან ვარსკვლავებს ახედავდა, ხან ჩამავალ მზეს და თავისთვის რაღაცას ბუტბუტებდა. ანამ იგრძნო რომ ძალიან მოშივებოდა, პურის ნატეხი აიღო და ჭამას შეუდგა, თან მოხუცის წასვლას ელოდებოდა. როგორც იქნა ისიც წავიდა. ანა თავის თავშესაფარში აცოცდა, გვიმრების საწოლზე წამოწვა და დაღლილს ჩაეძინა.
  პურის ნატეხი, ბიჭებს რომ ააცალა, სამ დღეზე გამოიზოგა, წყალიც ღვთის მადლით ჰქონდა. ერთხელ გარეთა წყაროსთანაც მივიდა, ეგებ რამე საკვები მცენარე ვიპოვოო, მაგრამ არ გაუმართლა. მოშორებით გასვლას ვერ ბედავდა. იჯდა თავის თავშესაფარში და ერთადერთი გასართობი იმ უცნაური მოხუცის ყურება იყო. შეამჩნია მისი სიკეთით სავსე სახე, დაბნეული, მაგრამ თბილი გამოხედვა. საღამოობით, მზის ჩასვლისას გამოდიოდა, სეირნობდა, ხანაც რაღაც  ზღვის კენჭებს იღებდა და აკვირდებოდა. მოხუცმა ანას დელფინი შეამჩნია, სანაპიროს გასწვრივ რომ დაცურავდა და ვიღაცას უხმობდა, ჩათვალა რომ ამ უცნაურ ცხოველს მასთან ურთიერთობა სურდა, წყალში შეტოპა, თბილად ეძახდა და ხელებს უქნევდა. ანას მის საქციელზე ეცინებოდა. მოსწონდა მოხუცი. მეოთხე დღეს, შიმშილმა რომ ძალიან შეაწუხა, გადაწყვიტა მოხუცს მინდობოდა. არაბი ბიჭის ტანსაცმელი ჩაიცვა, თმები აიწია, კარგად შეიკრა, ქუდში დამალა და როცა ის სასეირნოდ გამოვიდა, ფეხებში ჩაუვადა.
ანამ მოხუცს მუხლებზე ხელები მაგრად მოხვია, ტიროდა და მფარველობას სთხოვდა ყველა ენაზე რაც იცოდა: ბერძნულად, არაბულად, ქართულად. მოხუცი გაოცებისაგან ხმას ვერ იღებდა, დაიბნა, არ იცოდა რა ექნა. შემდეგ ამ პატარა ბიჭით მოხიბლულმა, რომლის დახვეწილი სახის ნაკვთები და თხელი ხელები მის კეთილშობილურ წარმომავლობაზე მეტყველებდნენ, დაუყვავა, ფეხზე წამოაყენა, გვერდით მოისვა და ბერძნულად ჰკითხა სადაური იყო.
-ქართველი ვარ, საქართველოდან,-უპასუხა ანამ,                                                                                                                                                                                                                                                                                                    -ვინ ხარ და აქ საიდან გაჩნდი? -უკვე ქართულად ჰკითხა მოხუცმა.                                                                                                                                                                                                                                                                                                -თქვენც ქართველი ხართ? -გაუხარდა ანას.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      -არა, არაბი სწავლული, მაგრამ ბევრი ენა ვიცი. აი, რამდენიმე ენა შენც გცოდნია.                                                                                                                                                                                                                                                            -ენებს ადვილად ვსწავლობ.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        -ყოჩაღ, ნიჭიერი ბიჭი ყოფილხარ.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              -ახლა კი  მომიყევი რა შეგემთხვა,                                                                                                   
-ეს გრძელი ამბავია.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      -მერე ჩვენც არსად გვეჩქარება-დინჯად უპასუხა მოხუცმა და თბილად გადახედა.                                                                                                                                                                                                                                          ანამ ამოიოხრა და თვალცრემლიანმა, თავისი მწარე თავგადასავალი მოუთხრო. შემდეგ ისევ მუხლებში ჩაუვარდა და სთხოვა:                                                                                                                                                              -თქვენს მსახურად მიმიღეთ, ერთგულად გემსახურებით, მხოლოდ გთხოვთ მონად ნუ გამყიდით.                                                                                                                                                                                                                        -დამშვიდდი პატარავ, ნუ გეშინია, მფარველობას გაგიწევ, ახლა კი გამომყევი, სასახლეში ავიდეთ.
ანას ძალიან ეშინოდა, მაგრამ მეტი რა ძალა ჰქონდა, მოხუცს დანდობილად გაჰყვა.
წყაროსთან ამავალი კიბეებით, მოხუცმა ანა პირდაპირ სასახლის ბიბლიოთეკაში შეიყვანა და ზარით თავის ერთგულ მსახურ ალის უხმო. ანა ბიბლიოთეკას ცნობისმოყვარეობით და აღფრთოვანებით ათვალიერებდა, დადიანების სასახლეში კარგი ბიბლიოთეკა ჰქონდათ, მაგრამ ამდენი წიგნი ერთად თავმოყრილი არსად ენახა. წიგნებს მიუახლოვდა, მოეფერა, შემდეგ შეეცადა სათაურები წაეკითხა. ბაქრი ბეის ანას წიგნებით დაინტერესება არ გამოჰპარვია  და დაჰკითხა:                                                                                                                                                                                                    -წიგნები გინახავს? კითხვა იცი?                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            -მინახავს და წამიკითხია კიდეც. ამდენი არა, მაგრამ ჩემს სახლშიც ბევრი წიგნი იყო.                                                                                                                                                                                                                                          -კითხვა ვინ გასწავლა?                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            -დედამ და კიდევ კარის მოძღვარმა,                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            -ანუ ქრისტიანი ხარ?-ჩაფიქრდა ალ ბაქრი, შემდეგ ყმაწვილს მიუბრუნდა:                                                                                                                                                                                                                                                            -მაინც რა წაგიკითხავს?                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            - რა ვიცი, ქართულად კიდევ ბევრი რამ, ასევე ბერძნული მითები, არაბულად ლექსები,-ენას არ აჩერებდა ანა, მონატრებული იყო ადამიანურ მოპყრობას და საუბარს. ეს ბრძენი მოხუცი კი თითქმის ტოლივით ესაუბრებოდა.
-ყოჩაღ! კიდევ რა იცი?- -თბილად ჩაეკითხა მოხუცი,                                                                                                                                                                                                                                                                                                        -ცხენზე ჯირითი, მშვილდის ხმარება,-სწავლული უგულისყუროდ უსმენდა,-ანამ შენიშნა და განაგრძო:                                                                                                                                                                                                            -ბალახებისგან ზოგიერთი წამლის დამზადება,-მოხუცმა ინტერესით შეხედა.                                                                                                                                                                                                                                                                -მართლა? ეს საინტერესოა!                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  - დიახ, ზოგიერთი მალამოსიც,- განაგრძო გახარებულმა ანამ, სწავლულის დაინტერესება რომ დაინახა. კარები გაიღო და ოთახში გიგანტი ალი შემოვიდა. შეშინებული ანა მოიბუზა და მოხუცის ზურგს ამოეფარა.
-ალი, მე ეს ბიჭი ბიბლიოთეკაში დამხმარედ ამყავს, ჩემი მოწაფე და შვილობილი იქნება. მსახურებს გადაეცი, რომ დღეიდან ის აქ იცხოვრებს, ბიბლიოთეკის მცველად ვამზადებ.
-მურად ბეი რას იტყვის?                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                -როცა ჩამოვა, ამ საკითხს მურად ბეისთან მე თვითონ შევათანხმებ.                                                                                                                                                                                                                                                                                      -კარგით ბატონო, მე რას მავალებთ?                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        -ხომ იცი მე არ მცალია და მის მოვლა-პატრონობას შენ განდობ. რაც საჭიროა ტანსაცმელი, საკვები, მოუტანე და ლაბორატორიის გვერდით რომ პატარა ოთახია იქ შეასახლე.                                                              -მესმის ბატონო, უპასუხა ალიმ, შემდეგ ბიჭს მოუბრუნდა და უთხრა:                                                                                                                                                                                                                                                                -რა შოშიის ბარტყივით დაგიღია პირი! გამომყევი!- და წინ გაუძღვა. მომცრო ოთახში  შეიყვანა, სადაც საწოლი, პატარა კარადა და მაგიდა იდგა და გავიდა. მალე დაბრუნდა მკლავზე გადაკიდებული ტანსაცმლით და ხელში სინით, რომელზეც პური, თევზი და ხილი ელაგა.
ეს უკვე მეფური სუფრა იყო. ანამ კარები დაკეტა, სუფთა ტანსაცმელი ჩაიცვა, ძონძები ერთად შეკრა, კუთხეში მიაწყო და სუფრას მიუჯდა. კარგად ივახშმა  და საწოლისკენ გაეშურა. დიდი ხანია საწოლზე აღარ უძინია. ნეტარებით წამოწვა და ჩაეძინა. დილით კარებზე ბრახუნმა გააღვიძა. სასწრაფოდ წამოხტა, ტანსაცმელი გადაიცვა და კარები გააღო. კარებში ალი იდგა.                                                                                -რას წამოწოლილხარ? სასწრაფოდ ბაქრი ბეითან ადი, თავისთან გიხმობს, დაუბღვირა ალიმ.                                                                                                                                                                                                                                      -ახლავე ბატონო,-მორჩილად უპასუხა ანამ და ბიბლიოთეკისკენ გაქანდა. ასე დაიწყო ციხე-კოშკში ანას ახალი ცხოვრება.
ბაქრი ბეი აღტაცებული იყო თავისი შვილობილისა და მოწაფის ნიჭიერებით. რომელიც ყველაფერს უცებ ითვისებდა, ლექსებს ერთი წაკითხვით სწავლობდა, ლაბორატორიაშიც დაუზარელად ეხმარებოდა და სწავლულის ლექციებსა და მოსაზრებებს საათობით ისმენდა. ბიბლიოთეკა ხომ სულ გადაიბარა, წიგნები და ფოლიანტები მტვრისაგან გაწმინდა, დაალაგა, სისტემაში მოიყვანა და აღწერა. მოკლედ, მოხუცის მთელი ნაღვაწი წესრიგში მოიყვანა და მისი შეუცვლელი დამხმარე გახდა. ალ ბაქრის თანამოსაუბრე სჭირდებოდა და გახარებული იყო, რომ ღმერთმა ის ნასირის სახით, ასე დაარქვა ბიჭს, მოუვლინა.
დიდი ფიქრის შემდეგ, ანამ გადაწყვიტა მოხუცისათვის გაემხილა, რომ ვაჟი კი არა გოგონა იყო. აბა როდემდე დაიმალებოდა. ერთ მშვენიერ დღეს, როცა ალ ბაქრი ბიბლიოთეკაში იჯდა ანა გაუბედავად შეიძურწა და მიმართა:
-ბაქრი ეფენდი, ჩემს შესახებ ყველაფერი არ მითქვამს,                                                                                                                                                                                                                                                                                                -კიდევ რა მოხდა?-ჰკითხა მოხუცმა და დაბნეულად ამოხედა,                                                                                                                                                                                                                                                                                                        -კიდევ ერთი დიდი საიდუმლო,                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            -რა საიდუმლო? განძი იპოვე, თუ ფილოსოფიური ქვა?-გაიხუმრა მოხუცმა,                                                                                                                                                                                                                                                              -არც ერთი. უბრალოდ მე ვაჟი არ ვარ?!                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  -მერე რა?-გაფანტულად უპასუხა სწავლულმა, მერე თავი ასწია და შეხედა,                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              -მოიცა, მოიცა, ეს როგორ? რა არ ხარ?                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                -ვაჟი,                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          -კარგი ერთი, აბა ვინ ხარ?-გაიღიმა ალ ბაქრიმ,                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  -ქალიშვილი,- ქუდი მოიხადა და თმები გაშალა ანამ,
-ქალიშვილი? შეენ? ეს როგორ?- უაზროდ უყურებდა შოკში  ჩავარდნილი მოხუცი. კარგა ხანს იჯდა სკამზე გაუნძრევლად. ანაც იდგა და მოთმინებით ელოდა.                                                                                                          -არა! ესღა მაკლდა! ქალი!-როგორც იქნა ხმა ამოიღო სწავლულმა,                                                                                                                                                                                                                                            -გთხოვთ, ნუ გამწირავთ,-მუხლებზე დაეშვა ანა და თვალცრემლიანმა ვედრებით შეხედა.                                                                                                                                                                                                                      -არა, ეს წარმოუდგენელია, ქალი და თანაც ასეთი ნიჭიერი?-ბუტბუტებდა მოხუცი. მგონი ანას, როგორც ქალის, გონიერება უფრო აოცებდა, ვიდრე ანას ქალად ყოფნა.                                                                                    -რა ვქნათ? კი მაგრამ რა უნდა გიყო?-გონს ვერ მოსულიყო დაბნეული ბაქრი ბეი.                                                                                                                                                                                                                                                                                -მე არ შევცვლილვარ, ისევ ის ნასირი ვარ, თქვენი მოწაფე,-მუდარით განაგრძობდა ანა, -ყველაფერში კვლავ ადრინდელივით მოგეხმარებით.                                                                                                                                                    -არ ვიცი, არ ვიცი, ალის უნდა ვუთხრათ, ის დაგვეხმარება,-უმწეოდ ჩაილაპარაკა მოხუცმა,-დაუძახე, ეხლავე,
ანა გავიდა. ალის გული მან უკვე დიდი ხანია მოინადირა. პირველად, როცა ლაბორატორიაში დამწვარ ხელზე თავისი დამზადებული მალამო წაუსვა და მოარჩინა. მეორედ, აღტაცებაში მაშინ მოიყვანა, როცა ეზოში ისრით სროლაში ვარჯიშისას, ანა მიუახლოვდა და მისი მსუბუქი მშვილდიდან ისარი ნიშანში უშეცდომოდ მოახვედრა. ამის შემდეგ ალიმ გადაწყვიტა მისგან კარგი მეომარი აღეზარდა და ყოველდღე ავარჯიშებდა.
ალი და ანა ბიბლიოთეკაში შემოვიდნენ და ალ ბაქრის წინ  დადგნენ. მან მხრები აიჩეჩა, ხელები გაშალა, ანაზე მიუთითა და ალის უთხრა:
-ეს, ეს ის არ არის!                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          -ვინ?-გაოცდა ალი,                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      -ნასირი არ არის,                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  -აბა რა ჰქვია?                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  -სახელი რა შუაშია, -გაბრაზდა მოხუცი,-ქალია, გესმის ქალი!                                                                                                                                                                                                                                                                -ვერაფერს მივხვდი, რომელი ქალი?                                                                                                                                                                                                                                                                                                              -ღმერთო! რა ვერ გაიგე, ვაჟი კი არა ქალია!                                                                                                                                                                                                                                                                                                        -ბაქრი ბეი ცუდად არის?-გადახედა ალიმ ანას.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  -არა, მორთალს ამბობს,-და ანამ ქუდი მოიხადა.
-მმმ!-ჩაიზმუილა ალიმ. ეს ამბავი მისთვისაც შოკი შეიქმნა. გადაწყვიტეს ჯერ-ჯერობით ეს ამბავი საიდუმლოდ შეენახათ. ამის შემდეგ ალიმ ანასადმი თავისი ყურადღება კიდევ უფრო გააძლიერა, აჩრდილივით თან დაჰყვებოდა და საფრთხეებისგან იცავდა. ასე რომ ანას, მასზე მზრუნველი და მისთვის თავდადებული, ორი მამობილი ჰყავდა. თუმცა მას დიდი დრო დაჭირდა, სანამ ალის ვარჯიშზე კვლავ დაითანხმებდა.                                                                                                                                                                                                                                                                                                        -ეს ქალის საქმე არ არისო, -გაიძახოდა.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      -კი მაგრამ, თავის დაცვა ხომ უნდა შემეძლოს,-ესიტყვებოდა ანა. ბოლოს როგორც იქნა მისი წინააღმდეგობა გატეხა.
  ბაქრი ბეის სიჯიუტეს კი კარგა ხანს ებრძოდა. შეშინებული მოხუცი მზად იყო ოთახში ჩაეკეტა და არსად გაეშვა. გარეთ, ზღვის პირას, გასვლაზე ხომ ლაპარაკიც ზედმეტი იყო. ნელ-ნელა ისიც მოლბა და ჯერ მხოლოდ მისი, ან ალის თანხლებით უშვებდა, შემდეგ კი ხანდახან მარტოსაც.
ანას კიდევ ერთი ერთგული მეგობარი ჰყავდა, ,,ქარიშხალა”, ასე ეძახდა მხსნელ დელფინს. ბაქრი ბეი ამ ჭკვიანი ცხოველის ქცევით აღტაცებული იყო და უხაროდა, რომ ანას შემწეობით საშუალება მიეცა, მას ახლოს გაცნობოდა. მის მიერ ანას გადარჩენა არ გაჰკვირვებია. აუხსნა, რომ დელფინი თევზი კი არა ზღვაში მცხოვრები მოაზროვნე არსებაა, რომ ის ფილტვებით სუნთქავს, ძალიან გონიერია, რომ დელფინები ერთმანეთს ესაუბრებიან და გასაჭირში ერთმანეთს დიდ დახმარებას უწევენ. ზოგჯერ გაჭირვებაში ჩავარდნილ ადამიანებსაც შველიან. გაიხსენა ერთი ბოცმანის ნაამბობი, ქარიშხლის დროს, მათ გემს, ყურისაკენ გზა დელფინმა რომ უჩვენა და წყალქვეშა რიფებთან შეჯახებისგან იხსნა. ბაქრი ბეი თვლიდა, რომ ლეგენდები ქალთევზაზე, სწორედ მათი დამსახურება იყო. ანას სტვირზე მარტივი მელოდიის ჩაბერვა ასწავლა, რომლითაც სავარაუდოდ დელფინი უნდა მოეხმოთ და გახარებული, სანაპიროზე ბავშვით დახტოდა, როცა ,,ქარიშხალამ” მისი გაკვეთილი აითვისა და სტვირს გამოეხმაურა. მოხუცს მხოლოდ ერთი რამ არ მოსწონდა! დელფინზე ჩაჭიდებული ანა ზღვის სიღრმეებში რომ დაჰქროდა. მით უმეტეს, რომ მახლობელი სოფლის მეთევზეებმა ისინი შორიდან რამდენჯერმე შენიშნეს და ხმა დაირხა, მათ სანაპირო კლდეებს ზოგჯერ ქალთევზა სტუმრობსო. რაც მოხუცს ძალიან აწუხებდა.
  ბაქრი ბეიმ ანა შვილივით შეიყვარა და ზედ ჰყვებოდა. უნდოდა, რაც თვითონ იცოდა, ყველაფერი ესწავლებინა. ხან ასტრონომიას ასწავლიდა, ხან ქიმიას, ხან მინერალებს. ზოგჯერ ფილოსოფიას უკირკიტებდა. ენები ანამ ადვილად აითვისა. თავისუფალ დროს ჭადრაკს ეთამაშებოდა. ჭადრაკი მან ადრეც იცოდა, მამამ ასწავლა, მაგრამ  ბაქრი ბეი სწორუპოვარი მოთამაშე იყო, ასწავლიდა თამაშის ხერხებს და მალე მისგან ღირსეული მეტოქე გაზარდა. ასე, რომ როცა ის კარგ სვლას გააკეთებდა, გაბრაზებული ბურტყუნებდა, რა მრჯიდა ყველა ხერხი რატომ ვასწავლეო. მაგრამ ანა ერთს თბილად გაუღიმებდა და მოხუცს ყველაფერი ავიწყდებოდა.
სასახლეში ანას ყოფნის საკითხი, მურადთან პირველ ჩამოსვლაზევე მოაგვარა. უთხრა ბიბლიოთეკაში დამხმარე მჭირდებოდა და სოფლიდან ერთი ბიჭი ავიყვანეო. ისიც უგულისყუროდ დაეთანხმა. მურადმაც ნასირს თანდათან თვალი შეაჩვია, ებრალებოდა ეს სახედამწვარი ყმაწვილი, რომელიც უჩუმრად მოძრაობდა და არავის აწუხებდა.
დამწვარი სახე ეს ბაქრი ბეის შემოქმედება იყო. ანას შეწუხებული უხსნიდა, რომ მისი სილამაზე, მისთვის დამღუპველი იქნებოდა,  ვინაიდან სილამაზე და სრულყოფილება ყოველთვის იყო შურის, მისი ფლობის, მისი წართმევის სურვილის საგანი. მან გაიხსენა ჩინელები. როცა ისინი სრულყოფილ ქანდაკებას, ან სურას შექმნიდნენ, ხელოვნების ნიმუშს, მას ბზარებიანი საღებავით ფარავდნენ, ან რაიმე პატარა ნაკლს გაუკეთებდნენ, რომ შური და ღმერთების რისხვა არ გამოეწვიათ და ამით ეს შედევრი დაეცვათ. ბაქრი ბეის ეშინოდა ანას ლამაზ სახეს, თუნდაც ვაჟის როლში, არავინ მიეზიდა. ამიტომ დანაოჭებული პერგანეტისა და წებოსაგან, მის სახეზე დამწვარი კანის ნამდვილი იმიტაცია შექმნა. თან ფეხსაცმელს ფარული ქუსლი გაუკეთა და ცალ ფეხზე ოდნავ დააკოჭლა. ახლა ეს კოჭლი, სახედამწვარი, ჩუმი ბიჭი ყველას ეცოდებოდა.
  ანა მამობილს თავისი თავშესაფარის, საოცარი ქვაბულის შესახებ მოუყვა, რითაც ის ძალზე დაინტერესდა, მაგრამ იქ რა აიყვანდა. ალიმ ძლივს მოახერხა გარეთა ქვაბულში ასვლა, მაგრამ შემდეგი გასასვლელი ისეთი ვიწრო იყო, რომ მღვიმეში ვერ შეაღწია. ბაქრი ბეიმ გათვალა, რომ მღვიმე, დაახლოებით ლაბორატორიის ქვეშ, სამიოდე მეტრში იყო, გათვალა გვირაბის მიმართულებაც, რომელიც ლაბორატორიის ოთახს მღვიმესთან შეაერთებდა და მთელი შემდეგი ექვსი თვე, ალის მღვიმისაკენ პატარა გვირაბი საიდუმლოდ გაჰყავდა, სამუშაოს დასრულების შემდეგ, მოხუცმაც მოახერხა მასში შეღწევა. ყურადღებით შეისწავლა აუზი, მიხვდა რომ  წყალი ზღვაში ჩაედინებოდა, ალის ჩამავალი კედლებიც გააფართოებინა და მღვიმედან ზღვაში პირდაპირი ჩასასვლელიც მზად იყო.
ახლა თავისუფლად შეიძლებოდა კოშკიდან საიდუმლო კარით მღვიმეში მოხვედრა და იქედან შეუმჩნევლად ზღვაში ჩასვლა. ასე რომ ანას თავისუფლად გასვლისა და შემოსვლის საიდუმლო საშუალება ჰქონდა, რასაც ხშირად იყენებდა კიდეც, მაგრამ მამობილის მკაცრი კონტროლის ქვეშ.
16
  ანასთან შეხვედრის შემდეგ, მურადი გონს თავის ოთახში მოეგო, კვლავ და კვლავ იხსენებდა მის მწველ კოცნას, ვარდის ფურცელივით ნაზ, გაბუტულ ტუჩებს და ნეტარებაში ვარდებოდა. წოლა აღარ შეეძლო, წამოხტა, თავის არაბულ ბედაურს მოახტა და გააჭენა. უკან დაღლილი დაბრუნდა, გაუხდელად ტახტზე დავარდა, უნდოდა დაეძინა, მაგრამ რული არ ეკარებოდა.
შემდეგ დღეებში, ანა კვლავ დაიკარგა, დათქმულ ადგილას აღარ მოდიოდა. მურადს ხასიათი ისევ გაუფუჭდა, მოუსვენრად იყო, ცდილობდა მასზე არ ეფიქრა, თავის სამუშაოში ჩაეფლო, ქანცგაწყვეტამდე ვარჯიშობდა, ანდა ბიბლიოთეკაში კითხულობდა.
  ანაც თავის ოთახში გამომწყვდეულიყო. არ იცოდა როგორ მოქცეულიყო. ხედავდა რომ მურადს ძალიან მოსწონდა, შეიძლება უყვარდა კიდეც, მაგრამ რამდენი ხნით? შეძლებდა კი ეს მომხიბლავი ვაჟკაცი, რომელიც მიჩვეული იყო ბრძანებების უსიტყვო შესრულებას, ქალთაგან მონურ მორჩილებას, რომელიც ნებისმიერი ქალის გულს თავისუფლად დაიპყრობდა და რომელსაც არც ერთ ქალზე ყურადღება დიდხანს არ შეუჩერებია, ის ისე შეეყვარებინა, რომ მარტო მას დასჯერებოდა? მხოლოდ ის ყვარებოდა და სხვისკენ არ გაეხედა? მით უმეტეს რომ მაჰმადიანური რელიგია მრავალცოლიანობის მომხრე იყო? შეძლებდა მასში ცხოვრების  მეგობარი ეპოვნა და მისი ჭირისა და სიხარულის თანაზიარი გაეხადა? და რაც ყველაზე მთავარია, რას იტყოდა ანას ქრისტიანობაზე? შეეგუებოდა მას, თუ მრწამსის შეცვლას მოსთხოვდა, რაც ანასათვის მიუღებელი იყო?-ფიქრები ფუტკრებივით ეხვეოდნენ და მოსვენებას არ აძლევდნენ. ანა წამოდგა. გადაწყვიტა მურადისთვის ერთი გამოცდა კიდევ მოეწყო.
  თავის ოთახში, ღია ფანჯარასთან მდგომ მურადის სმენას კვლავ ქნარის ნაზი მელოდია მისწვდა. აღელვებული მოტრიალდა და ქვევით ზღვის სანაპიროსკენ დაეშვა. ამჯერად გაუმართლა. ზღვისპირა ლოდზე  მისი სირინოზი იჯდა და ქნარს აკვნესებდა. იჯდა ანა ჩამავალი მზის წითელ სხივებში გახვეული, სახესა და მთელ სხეულს მსუბუქი, ძვირფასი ქსოვილისაგან შეკერილი, ხასხასა ლურჯი მოსასხამი უფარავდა და ხავერდოვანი ხმით ისე სევდიანად და გულისშემძვრელად მღეროდა, რომ მურადს გული შეეკუმშა და თვალზე ცრემლი მოადგა. შორიდან არაამქვეყნიურ ფერიას ჰგავდა. წამით მურადს მის რეალობაში ეჭვიც კი შეეპარა. მიუახლოვდა, ლოდზე მის მახლობლად ჩამოჯდა. მოსასხამი ანას მთლიანად ფარავდა და მურადი მის სახეს ვერ ხედავდა, მაგრამ მისგან მომავალი იის სურნელითა და მშვენიერი ჰანგებით, უფრო სწორად კი მის გვერდით ყოფნით ტკბებოდა და სხვას აღარას ნატრობდა.
ანა არც შერხეულა, არც მოუხედია, დაკვრას განაგრძობდა, მისი  ქნარი ტიროდა, ანას გულიც კვნესოდა. მურადმა ყური მიუგდო და სიმღერის სიტყვებიც გაარჩია:
,,ზღვას განვეშორე, ქვითინებდა წვეთი პატარა,                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          მის მწუხარებას ზღვამ სიცილი რომ დააყარა.                                                                                                                                                                                                                                                                                                          შენთან ვართ ყველა და ერთმანეთს ვავსებთ ყველანი,                                                                                                                                                                                                                                                                                                              ამ განშო      რებამ მხოლოდ ერთი წუთით გაგვყარა.                                                                                                                                                                                                                                                                                    მწუხრში ფრინველთა ჩუმი კვნესა რომ შეიცნობა,                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  რად, ჭმუნავს, იცი, მგალობელთა ხმათა მისნობა?-                                                                                                                                                                                                                                                                                          ჩრდილი ედგა და ვერ შენიშნე –წუთისოფლისგან                                                                                                                                                                                                                                                                                              კიდევ ერთი დღე მიითვალა მარადისობამ.”
-ომარ ხაიამი?-გაკვირვებულმა გაიფიქრა მურადმა                                                                                                                                                                                                                                                                                  -ანა კი მღეროდა:
,,როს სხეულიდან სული წავა ჩემი და შენი                                                                                                                                                                                                                                                                                                  აგურს მოითხოვს ის საფლავი ჩემი და შენი.                                                                                                                                                                                                                                                                                                  გაივლის დრო და სხვა საფლავთა აგურებისთვის                                                                                                                                                                                                                                                                    იმავ ყალიბში ფერფლი ჩავა ჩემი და შენი.”
  -კვნესოდა ქნარი და მურადის გულიც:
,,ნეტარი იყო წუთი, როცა ბაღში მე და შენ                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      ვისხედით ერთად-ორი სახით და ანაგებით                                                                                                                                                                                                                                                                                              ელავდა ბაღი იდუმალი და ფრინველთა ხმა                                                                                                                                                                                                                                                                                                      უკვდავების წყალს გვაპკურებდა მაშინ მე და შენ …..”                                                                                                                                                                                                                                                                              ტიროდა სიყვარულის პოეტი რუმი ანას ხავერდოვანი ხმით.
 
ანამ სიმღერა შეწყვიტა და დადუმდა. დუმდა მურადიც, არ უნდოდა ეს მომაჯადოებელი განწყობა გამქრალიყო. შემდეგ მისკენ სევდიანად გაიხედა და უთხრა:                                                                                                  -რატომ დაიკარგე, ჩემო სიყვარულო, ნუთუ ჩემი წამება სიამოვნებას განიჭებს?
ანამ ამოიოხრა და არაფერი არ უპასუხა, მურადმა განაგრძო:                                                                                                                                                                                                                                                                                  -შენ იცი, რომ უშენოდ სუნთქვაც აღარ შემიძლია და როდემდე შეიძლება იცოცხლოს ადამიანმა სუნთქვის გარეშე?                                                                                                                                                                                                    - ნუ ბრაზობ. ვერ მოვედი, რადგან უბედურება შემემთხვა,- უთხრა დამწუხრებულმა ანამ.                                                                                                                                                                                                                                  -მით უმეტეს! ნება მომეცი მფარველობა გაგიწიო. მე არ მინდა რომ რაიმე დაგაძალო, მაგრამ ჩემი წინადადება უცვლელი რჩება.                                                                                                                                    -დაპირებებს ნაადრევად ნუ იძლევი. მე ახლა მხოლოდ მეგობრობა შემიძლია შემოგთავაზო.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      -მე მეგობრები არ მჭირდება და შენი მეგობარიც ვერ ვიქნები, იმიტომ რომ თავდავიწყებით მიყვარხარ!                                                                                                                                                                                                                                                                                                  -დამშვიდდი და მომისმინე მურად!
ანამ პირველად მიმართა მას სახელით და ეს ,,მურად” მისი თბილი, მელოდიური ხმით წარმოთქმული ქვასაც კი დაადნობდა, არამთუ შეყვარებულ ვაჟკაცს და მურადსაც ნეტარებისაგან თავბრუ დაეხვა. ანამ განაგრძო:
-რამდენიმე დღის წინ ბოროტმა ხელმა სახე დამიწვა, ცუდად ვიყავი და ამიტომაც ვერ მოვედი. ასე რომ სახიჩარი ვარ და შენი აღფრთოვანების საგანი ვეღარ ვიქნები.-ამ სიტყვებზე ანამ თავსაბურავი გადაიძრო და დამწვარი სახე გამოაჩინა.                                                                                                                                                                                                                                                                                        -ღმერთო!- დასახიჩრებული სახის დანახვაზე, გამწარებით შეჰყვირა მურადმა და ფეხზე წამოიჭრა.                                                                                                                                                                                                                  -ვიცოდი! არც ისე სასიამოვნო სანახავია,-ნაღვლიანად ჩაილაპარაკა ანამ და წასასვლელად ფეხი გადადგა.                                                                                                                                                                                                                                  -არა! შენ არასწორად გაიგე! -შესძახა მურადმა, მის წინ მუხლებზე დაეცა, მოეხვია და გულში დაგროვილი  მთელი გრძნობები ერთბაშად გადაუშალა:
-მიყვარხარ! პირველი ნახვისთანავე შემიყვარდი, არა უფრო ადრე, სანამ გიხილავდი, ქვეცნობიერად შენ გელოდი და არც ერთი ქალი ჩემს გულს არ ეკარებოდა! არავინ არასოდეს ასე არ მსურვებია, არც ერთი ქალისთვის ამდენი არ მიხვეწნია. შენი სილამაზე? ეს შენი სულის მშვენიერი დამატებაა მხოლოდ. შენს თვალებში უსაზღვრო სამყაროა, შეუცნობელი და მომხიბლავი და მე მინდა, მთელი ჩემი ცხოვრება მის ამოხსნას შევალიო.
ანამ გაიწია, მაგრამ მურადს ის მაგრად ჩაეჭირა და განაგრძობდა:
-შენ ფიქრობ, რომ მე შეუგნებელი მეომარი ვარ და შენს განსაკუთრებულობას ვერ ვხედავ? ჩვენს ყოველ შეხვედრაზე მანცვიფრებდი და ჩემში თაყვანისცემას იწვევდი! კარგად ვხედავ, რომ სხვა ქალებს არ ჰგავხარ. მე შენში ყველაფერი მომწონს. მოწონს, რომ შენში ჭკუა, შენს სილამაზეს ტოლს არ უდებს. ჩემთვის შენ ყოველთვის მომხიბლვი და სასურველი იქნები.
ანას მშვენიერი თვალებიდან ცრემლები გადმოუგორდა და გონს მოსვლაც ვერ მოასწრო, რომ მურადი წამოიმართა, ხელები მაგრად მოხვია, თავი გადაუწია და მის ტუჩებს მწყურვალივით დაეკონა. შემდეგ კოცნით ამოუშრო ცრემლები და გულში ჩაიკრა. ამ წუთიდან ანა თავის თავს უკვე აღარ ეკუთვნოდა. ტუჩებმა, რომლებმაც ის ერთხელ უკვე დაათრო, კვლავ ჩაითრია აქამდე უცნობი გრძნობების მორევში. ისხდნენ გვერდიგვერდ, ნეტარების ბურუსში გახვეულები, მურადს მისთვის ხელი მოეხვია და გულში ჩაეკრა. მის განიერ მკერდს შეფარებული ანა კი  თავს დამნაშავედ, მაგრამ უსაზღვროდ ბედნიერად გრძნობდა. დიდხანს ისხდნენ ასე. ისევ ანა მოეგო გონს, წამოდგა, მისი წასვლის დრო იყო. მურადი აღარ უშვებდა.                                                                                                                                                                              -საიდან მოდიხარ, ან სად ქრები ხოლმე, ახლა მაინც მითხარი,                                                                                                                                                                                                                                                                      -მაპატიე, მაგრამ ამას ჯერ ვერ გაგიმხელ,                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        -გთხოვ მიპასუხო, თორემ მართლა ზღვის მეფის ასული მგონიხარ, ხმელეთზე დროდადრო ჩემს გასაგიჟებლად ამომავალი.                                                                                                                                                                        -შეიძლება არც ისე უაზრო ვარაუდია, -კეკლუცად გაუღიმა ანამ, - ჩემი საიდუმლო ამჯერადაც უნდა დაიცვა, სამაგიეროდ პირობას გაძლევ მალე ყველაფერს გაგიმხელ,-და მურადის მკლავებიდან თავი გაითავისუფლა.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                        -ახლა კი ხვალამდის.- ვაჟი ძალით, ზურგით შემოატრიალა, კეფაზე ხელი დაადო და როცა მან მოიხედა, ის უკვე გამქრალიყო, და მისი ამ უნარით გაოცებული მურადი კვლავ მარტო დარჩა. 

  იხ. გაგრძელება (სიყვარული და ვნება)