რუსთაველო! შენი წიგნი
ჩემი სულის საზრდოა,
სიამეს მგვრის მისი კითხვა,
როგორც ახალგაზრდობა.

შენ ხომ იყავ ის მგოსანი -
სიყვარულს რომ აქებდა,
შენი ’’ვეფხისტყაოსანი“
ჩვენში ტაძრებს აგებდა.

გადაურჩა ქარტეხილებს,
თუმც დღეები მოკლდება,
პოეზია არ მომკვდარა,
არც არასდროს მოკვდება.