ზამთარი.ქალაქს შეეჩვია დეკემბრის სუსხი,
გათოშილ ხეებს წყლის წვეთები ცრემლივით წასკდათ
და ღვთის გმობაა გეფიცები სხივებზე ფიქრი
როცა ამ ქუჩებს შენ-მზისფერი გოგონა ყავხარ.


საღამოსპირზე უთავბოლო ქალაქს ვიგუებთ,
ქალაქში სადაც ცეცხლისფერი თმებით ანთიხარ
და როცა დილით მზე ამოდის ასე მგონია
შენც იღვიძებ და სხივებივით გარეთ გადიხარ.

თბილი დღეები ზაფხულივით წარსულში დარჩა,
სენტიმენტების ამინდია,ღამეა.ბნელა.
და რა აზრია აქვს მზეზე შორს ხარ თუ მზეზე ახლოს,
უღრუბლო ცაზე გეფიცები ყოველთვის გხედავ.