ჩემივე სისხლის გუბეშივარ,და მსურს გიამბო
სინამდვილეში,უფერული თვალების მიღმა,
რომ აყვავებულ აზრებს ვმალავ.ჩემი იაბო
გუშინ წავიდა რთული გზიდან, ისევე იმ ღრმა
სივრცეში, სადაც უფალი მყავს , სადაც ჩემივე
გამოგონილი სამყაროა,სულ,რომ იქარის,
გული,რომელიც ძლივსღა არის შემორჩენილი,
სოფელში,სადაც სიყვარულის წმინდა სტიქარი,
აღარ აცვიათ ერთეულებს, და მუხლში ქარი,
ჩამიდგა დილის მომლოდინეს, მოკლული ღამით.
დღეს ჩემს საფლავზე ვიდექი და ვერ ჩავიკარი
სიკვდილი გულში, სული დამწყდა.და ახლა მთვარე
დანაოჭებულ მოხუცს მოჰგავს.ჩამოვხმი ნორჩი,
ბიჭი,რომელმაც სულ მცირედი სევდა გიამბო.
შენი სიცოცხლე დავლოცე და ჩემსას კი მოვრჩი.
ადრე მელოდა, ახლა სადღაც გაქრა იაბო...