ასეც,ხდება :
ცხოვრება ყელში დანას გამოგისვამს
და სისხლისგანაც ვეღარ იცლები.
დგახარ სარკის წინ,
წითელ ფერზე გაჩერებული,
საკუთარ მოფარხალე სხეულს აკვირდები
და იმედი გაქვს,
ერთხელაც უმტკივნეულოდ დასრულდება
ეს რეფლექსური როკვა,
რომელიც ძალიან ჰგავს
მთის წვერზე იმ ლოდის აგორებას,
თავდაპირველად პატარა ქვა რომ იყო
და აღმართში გორვისას ნელ-ნელა
გაიზარდა.