ამინდი ხშირად არ ემთხვევა სეზონურ ჩვევას,                                             
და აფეთქებულ აპრილობას თოვლი ედება,                                                                     
დრო გავა მაგრამ ვერ მოვასწრებ შენს გადაჩვევას,                                               
მე შენში ვმარხავ მთელ არყოფილ ბედნიერებას...

გაპარულ ღამეს მთვარე დარჩა ცისფერ ზეწარზე,
ფერმკრთალ აჩრდილებს  აცილებენ ათინათები,
მე არასოდეს არ ვიფიქრებ გადარჩენაზე,
მერე რა თუკი უშენობით დავიშანთები...

მარტო ვარ ახლა ისე როგორც ძველი ტაძარი,
ღმერთივით წმინდა, სანთლისა და ლოცვის გარეშე,
ამხელა ტვირთი მუჭის ხელა გულით დავძარი,
შენ კი პატარა ჯვრის სიმძიმით ვერ ითარეშე...