დასავლეთში მომხდარა ეს ამბავი,თუმცა შეიძლება აღმოსავლეთშიც მომხდარიყო,სამხრეთშიც და საქართველოს გარეთ, სხვაგანაც,მაგრამ ამ კონკრეტულმა ამბავმა,დასავლეთში არჩია დაბადება და განვითარება.
მგზავრის მონათხრობი:
თერთმეტი ხდებოდა,მარშუტში რომ ავედი.მგზავრები კანტი-კუნტად იყვნენ უკვე,შეიძლება ეს დღის ბოლო რეისიც იყო.მძღოლთან ახლოს ჩამოვჯექი და დაორთქლილ მინას გავეთამაშე.ასე ხდება კაცობრიობის დასაწყისიდან,ჩვენი კვალის დატოვება გვიყვარს,ადამიანებს:გამოქვაბულის კედლებზე,თიხის ფირფიტებზე,ლიფტის კარებზე,გაურეცხავ მანქანაზე და ა.შ ყველგან...მინაზე,უგერგილო,გაურკვეველი ჯიშის ყვავილის ხატვა,დამთავრებული არ მქონდა,მძღოლმა გააჩერა...ამოვიდა შეყვარებული წყვილი.ამის მისახვედრად, თვალის ერთი შევლებაც საკმარისი იყო.რა თქმა უნდა ერთად დასხდნენ და ერთმანეთის გაყინული ხელები,ერთმანეთის გაყინულ ხელებშივე ჩარგეს.ეს ის შემთხევა იყო როცა,სიცივე,მხოლოდ სიცივე არ არის.ანუ, სიცივე უფრო მეტ მნიშვნელობას იძენს,თავის ბუნებას დროებით კარგავს და ორ ადამიანს რომანტიკის თბილ წყაროდ ეღვრება თავზე...
რომანტიზმის ეს ცხადი ეკრანიზაცია,ყორნის ჩხავილივით გაჭრა გოგოს უეცარმა აცრემლიანებამ და გაფითრებულმა სახემ...
ბიჭმა მხარზე ხელი მოხვია,მისკენ მიიზიდა,ლოყაზე აკოცა და უთხრა:
ნუ გეშინია,ეს დღეს აუცილებლად უნდა გაგვეკეთებინა...მართალია მოუმზადებლად,უცხო ქალაქში,მაგრამ... ხომ გიყვარვარ?
(არავითარი - ''კი'')
-''ძალიან'',იყო პასუხი.მთელი ეშხით,მთელი სინათლით,მთელი სისრულით,ღაწვებზე ჩამოგორებული ცრემლებიც კი ააორთლა თითქოს,წარმოთქმული სიტყვის სიმხურვალემ.
ჰოდა,ყველაფერი მაგრად იქნება.ეხლა ბიძაჩემთან ავალთ,მაგაზე ახლობელი და გამგები არ მყავს ამ ქალაქში.ხო იცნობ,რა ძმაა?.. მარტო ცხოვრობს,თავის ელექტრო გიტარასთან ერთად.
გოგოს, ცრემლებთან ერთად ჩამორეცხილი შიში, უკვე სახიდან მოეწმინდა და დამშრალი მდინარის კალაპოტივით შერჩენილ,  ნიკაპამდე ჩამოგორებული ცრემლის ნატრაექტორიებს ღიმილით იკეცავდა ყვრიმალების ნაოჭში.
ეს,იყო და ეს.ეს არც ისე ჩუმი და არც ისე ხმამაღალი დიალოგი მოვისმინეთ(უფრო გარკვევით ჩვენ,ვინც წინ ვისხედით.ანუ მე და მძღოლმა)არც ერთს არაფერი შეგვიმჩნევია ,განსაკურებით,მძღოლს.თავისთვის მართავდა მანქანას.ცდილობდა ორმოებისთვი აევლო გვერდი და სახლშიც მალე მისულიყო.ან რა ჩვენი საქმე იყო?ორმა,თვალს თუ დავუჯერებდით,ასაკით სრულმა ადამიანმა,თავისი გადაწყვიტა და ჩვენც რაღა დაგვჩენოდა სიხარულისა და კვერის დაკვრის მეტი.ამ პატარა ქვეყანას,სიყვარულით შექმნილი ოჯახი,შენს თვალ-წინ რომ შეემატება,ეგ უკვე დიდი ამბავია.
შინაგანი სიხარული მოიტანეს,თავიანთი ზურგებით, ჭიანჭველებმა და დაიწყეს ხოხვა სხეულში,უჯრედ-უჯრედ შემოიარეს მთელი ორგანიზმი და ვიდრე ჩემი სხეულის დატოვებას გადაწყვეტდნენ- სახეზე, ყველაზე კმაყოფილი ადამიანის ღიმილი დამახატეს. .(ჰო,ემოციებსაც უყვართ,თავიანთი კვალის დატოვება,ყველასთვის).მექანიკურად,მინაზე მიხატულ ყვავილს გავხედე,თვალებგაღებილ,ნამტირალებ,ქალს ჰგავდა.ყვავილი,რა სიმბოლურად დამიხატავს- მეთქი,გავიფიქრე და ამ დროს,ჩვენმა რომეომ,აი აქ შემიჩერეო უთხრა მძღოლს.წამოდგა,გოგოს კარები გაუღო და ძირს ჩაუშვა,ცალი ფეხი თავადაც ქვემოთ ჩადგა,ისე,რომ სახით ჩვენკენ იყო ,გოგოსთვის ზურგს უკან დარჩენილი ხელი მაგრად ჰქონდა ჩაჭიდებული და თავისუფალი ხელით რაღაცას ანიშნებდა მძღოლს,რა თქმა უნდა ეს გაუგებარი ჟესტი იყო და თითქოს თეატრში სცენა გაიყინაო,სრულმა გაუგებრობამ შეავსო,სიცარიელეები ჩვენს შორის.გოგომაც არ დაახანა და ცოტა სწრაფად,თორე გავიყინეო- თქვა.ბიჭის წითელმა ლოყებმა,უმარტივესი განტოლებასავით ამოხსნეს,წეღანდელი ჟესტის არსი...მივხვდით,თუმცა გვიანი იყო,ბიჭმა მექანიკურად,მოიწყვიტა პიჯაკის ღილები თავისუფალი ხელით და მძღოლს დაუყარა ხელის გულზე.ბნელოდა და ალბათ ყველასთვის შეუმჩნეველი დარჩა ეს მოქმედება,ყველამ,(თავის აწ უკვე მეუღლის ჩათვლით),დაინახა მხოლოდ ის,რაც უნდა დაენახა,ის რასაც ელოდნენ-თანხის მიცემა:შავი,რკინის მონეტების,ხელიდან ხელში ჩაყრა...მხოლოდ მე და მძღოლიღა ვრჩებოდით,რომლებთაც არაფერი უნდა შეგვემჩნია.მე,გავისუსე და თავი,ჩემი ყვავილისკენ გავაბრუნე,რომელიც უკვე სულ მთლად გამქრალიყო.ბიჭს მძღოლის დუმილმა,აფიქრებინა,რომ : მძღოლი ყაბულსა არისო და თავისუფალი ხელი კარისკენ წაიღო,მოსაკეტად.კარის ხრიალს,მძღოლის სიტყვები შეერია:მეგობარო,ერთი წუთით...(ბიჭისთვის ეს ხმა დაახლოებით,ისე გაიჟღერდა,როგორც მისკენ მიმართული იარაღის გასროლის ჭექა).
მეგობარო...დაიცადე,ხურდა გეკუთვნის...და რკინის მონეტები,ჩაუთვალა ხელში.ნამდვილი ხურდა,ნამდვილი ფული.
რომ დავიძარით,მძღოლს მივუბრუნდი და იცი რა მყარი ფუნდამენტი დაასხი ახლა,ამათ ოჯახში-თქო,ვუთხარი.
ჰო...ამ ღილებს შევინახავ,თუ გინდა ერთს შენ მოგცემ,ოღონდ ხურდა არ მინდაო-გამეხუმრა.ეტყობოდა ჩემგან წასული ჭიანჭველები,სხეულში უღოღავდა უკვე.