მაღალი, სიმპატიური, დახვეწილი მანერებით, უფრო მსმენელი იყო, ვიდრე მოსაუბრე, თავშეკავებული, ზომიერი, სხვის საქმეში არ ჩაერეოდა, არც ახლობლისაში, არა იმიტომ, რომ კრედო ჰქონდა ასეთი, უბრალოდ, ეკიდა...
სულ „ამის“ ენით საუბრობდა, სტატუსებად ამის გამონათქვამებს დებდა, მოსწონდა ალბათ? არა, შურდა!!! მერე რა, რომ შურის ობიექტი უახლოესი მეგობარი იყო... დიდი ინტელექტით არ გამოირჩეოდა, მაგრამ კარგად ინიღბებოდა ხან დუმილით, ხან „ამის“ ფრაზეოლოგიით... ყველაფერში ბაძავდა, საუბარში, სტატუსებში, ხუმრობაში, ჩაცმაში, ერთი სიტყვით და ორი აზრით, ამის ცხოვრებით ცხოვრობდა...
წრეც ამისი ჰყავდა, რადგან „ეს“ ყველგან დაატარებდა, აბა, რა, უახლოესი იყო და...
ტყუილის დიდოსტატი იყო, ისეთს იტყოდა, ქვას გახეთქავდა, დაუჯერებელს დაგაჯერებდა... „ეს“ საკუთარი თავივით ენდობოდა, ეჭვი არასდროს შეჰპარვია მის ერთგულებაში, თუმცა, ერთი- ორჯერ კი გაჰკრა გულში, ისეთთან რომ შენიშნა, წესით და უწესოდაც ახლოს რომ არ უნდა გაკარებოდა...
ჰკითხა... მისგან ქვის აგდება და თავის შეშვერა მიიღო.
გულში დაწყნარდა, ისინდისქენჯნა კიდეც, მეგობარზე ეს როგორ ვიფიქრეო...
„ამას“, თუ კი ოდესმე ვინმე ჰყვარებია ან ჰყვარებიათ, ყველას გაუგორდა, ყველა ტკბილ მოგონებაში ჩახტა, მიითვისა... „ამის“ ნარჩენებით იკვებებოდა... მოსწონდა ზურგსუკანა ცხოვრება... ეს თუ რამეს უსაყვედურებდა, ის ხმას არ იღებდა, დროს აცლიდა და მერე ციმბირული კატასავით საბან-ლეიბებში უკურკლავდა, ჩუმად, მიაუ-ს გარეშე, "ალიბიც" რომ ჰქონდა...
ეს მთელი ცხოვრება ქაჩავდა, პატრონობდა, ხან მის ვალებს იხდიდა, ხან სამსახურს უჩალიჩებდა, ერთი სიტყვით, კარგი ხურჯინივით ჰყავდა ზურგზე აკიდებული...
ერთ მშვენიერ დღეს და ისიც შემთხვევით „ამან“ უახლოესი ახლო ხედში, და ისეთი მსხვილი ფორმატით დაინახა, გული კინაღამ გაუსკდა...
პასუხი რომ მოსთხოვა, გაწყვეტილი შუბლძარღვი შერჩა ხელში და გაღმა შედავების „მძლეთამძლე“ პოლიტიკა!!! გაოგნდა... არა და, როგორ უყვარდა, როგორ ესაკუთართავებოდა, როგორ...
ამ „ზომიერმა“ და უფრო მსმენელმა, ვიდრე მოლაპარაკემ, ისე წაიგდო ენა, რომ ამას ენა ჩაუვარდა... სიმწარემ ფიქრის ჭაში ჩაჰყო თავი, არც ცივმა წყალმა უშველა, არ ნელდებოდა...
ფიქრმა წარსულის ყველა თვალდანახუჭი და ყურწაყრუებული დეტალი პასეანსივით დააწყო და ღალატის „მშვენიერი“ პორტრეტიც გამოვიდა... გვიან გაახსენდა, ეშმაკი დეტალებში რომ იმალება...
„ამას“ მწარედ ჩაეცინა, საკუთარ თავს სარკესთან წაუავტოტრეინინგა, მისგან წაბილწული მოგონებები ურნაში გადაყარა, მეგობრის „ვაკანსია“გააუქმა და თვითონ გაუყარა საკუთარ მე-ს ხელკავი...