რამდენჯერ იწვიმა დარდების სიხშირით ,
შენ კი არ დაბრუნდი, ნუთუ არც შეგცივდა ,
ამ სახლში ყინვაა, გლოვა და შიმშილი ,
და როგორ მოგთხოვო წამოსვლა ზეციდან .

ავ თვალთა ბრიალი, ღამეთა ნარნარი ,
რამდენჯერ შევცვალე კედელზე ნალები ,
ეჰ, ამდენ წვეთებში არცერთი არ არის ,
ცრემლები, იმ შენი დაღლილი თვალების .

ფანჯრიდან გადავყრი ღამეებს ახლავე ,
ძაღლივით გავაგდებ ქუჩაში ამ ოთახს ,
როცა ქუხს მგონია, იქ ცოცხლად გმარხავენ,
მოვრბივარ და თითქოს გიპირებ ამოთხრას .

რამდენი გრიგალი წინ გადაგვეღობა,
გვაქვს თავისუფლება ტუსაღებს  მისჯილი,
დაბრუნდი მცხუნვარე სხივები გეყოფა
უშენოდ ყინვაა გლოვა და შიმშილი.