- დილით, სანამ სამსახურში წახვალ, გამაღვიძე, მა - ვუთანხმდებოდი მამას. უთენია წამოვხტებოდი. უდარდელად ჩაძინებულ თაზოს მუჯლუგუნს ვკრავდი და ფეხაკრეფით გავდიოდით ოთახიდან...
დედის დღე იყო და ისე როგორ, ლურჯთვალა იები არ დაგვემალა ზურგსუკან.
ვიცოდით, სადაც უნდა გვეძებნა, ტყის პირას იყო იათა სავანე...
მივადექით. იმ წელს უჩვეულოდ ბევრი ამოეყარა მიწას.
- რა სილამაზეა, დასაკრეფად მენანება, ისე არ მიყვარს მოწყვეტილი ყვავილი, რომ იცოდე, იქნებ არ დავკრიფოთ ან ცოტა დავკრიფოთ, არ ეწყინება დედას. ნახე რაა, დინა, როგორ გავიმეტოთ დასაწყვეტად ?! - მეუბნება თაზო და შემომყურებს, რას ვეტყვი...
- იყოს ცოტა, თანახმა ვარ !
- აუუ, რა მაგარი მყავხარ შენ... მომავალ მარტს იცი რა ვქნათ? დედა წამოვიყვანოთ და ვაჩუქოთ ეს მინდორი, ახლოს რომ მოვალთ, თვალებზე ავაფაროთ შავი ნაჭერი და გაოცდება, რომ მოვხსნით, აუ რა მაგარი იქნება იცი, გაგიჟდება ?! - მეუბნება და სათუთად კრეფს ყვავილს...
მომავალ წელს სწორედ დედის დღეს თაზოს საფლავს გაჭრიან.
მე ვხედავ : თოკები მოაბეს კუბოს და ნელა უშვებენ !
მე მიმათრევენ, თვალებზე ხელს მაფარებენ, მაგრამ მესმის, როგორი ხმაურით ეცემა კუბოს აქაური, მშრალი მიწა...
შევამჩნიე ჩემს წინ მიმავალ დედას როგორ უფრიალებს თავშალი და ის შავი ნაჭერი მახსენდება, თაზოს რომ უნდა აეხვია მისთვის თვალები...
"იები, მინდორი, დედა, თაზო, პირობა, ღალატი !"- ვბუტბუტებ, ძალა აღარ მაქვს ყვირილის.
ბორგავსო, დაასკვნა იმ დღისთვის სპეციალურად "მოწვეულმა" ექიმმა.
დედამ აპატია, მგონი, ის მარტი.
მე ვერა !!!