ტყე ვისიცაა მე ვიცი, მჯერა,
სოფლად აქვს პატრონს სახლი და კერა;
ის ვერ გაიგებს აქ რომ გავჩერდი
თოვლით ავსებულ ტევრის სამზერად.

ჩემს ცხენუკას კი ვატყობ ფორიაქს,
ის ალბათ თვლის, რომ არასწორია
დგომა გაყინულ ტბას და ტყეს შორის,
თან ბნელი ღამეც თავს დაგვწოლია.

შფოთავს და არხევს ეჟვნიან აღვირს,
თითქოს მირჩევს, რომ აქ დგომა არ ღირს.
სხვა ხმა არ ისმის... მხოლოდ ფანტელი
ეთამაშება ქარს, ქროლვით დაღლილს.

ვტოვებ ამ ზღაპრულ ტყესა და ჭალებს
რადგან გადახდა უნდა ჩემს ვალებს,
წინ გზა მაქვს, ვიდრე დავხუჭავ თვალებს,
წინ გზა მაქვს, ვიდრე დავხუჭავ თვალებს.



Stopping by Woods on a Snowy Evening
Robert Frost

Whose woods these are, I think I know.
His house is in the village though;
He will not see me stopping here
To watch his woods fill up with snow

My little horse must think it queer
To stop without a farmhouse near
Between the woods and frozen lake
The darkest evening of the year

He gives his harness bells a shake
To ask if there is some mistake
The only other sound's the sweep
Of easy wind and downy flake

The woods are lovely, dark and deep,
But I have promises to keep
And miles to go before I sl eep,
And miles to go before I sl eep.