როცა ღმერთივით დილა თენდება,
ანუ ფიქრობ რომ მზის ამოსვლა უდრის საკუთარ-
თავთან როგორღაც შეთანხმებას თუ შერიგებას. .
და გეჩვენება ტკივილები ღამემ წაიღო.
მზის შუქზე, ღამენათენები შენი ხელები-
ჰგვანან სანთლებს და დღეებს ჩაუთქვამ,
დღეებს, რომლებიც თუ არ იყო გაგიჭირდება-

სიკვდილი. .
ვიღაც ლოთი კაცი ღამის ქალაქში,
მაცხოვრებლთათვის იგინება,
შენთვის კაიფობს-
შემორჩენილი ღამეებით და როცა ასანთს,
ვერ მოუკიდებს და დაღლილი დაჯდება ქვაზე,
და თავისთავად, შენც არ ჩქარობ არასდროს არსად
დაჯდები მასთან, როგორც ღმერთი
თუ ღმერთთან კაცი..

ისხდებით უხმოდ და თვალებით წაკითხულ ლოცვებს
თითქმის ჩურჩულით დააყოლებთ ამინს და არაყს,
გეტყვის, რომ კიდევ შევხვდებითო ძვირფასო ფორესტ,
რომ ერთხელ ქრისტე უნახავს და რაღაცით ჰგავხარ. .

და ისევ მარტო ელოდები ღმერთივით დილას,
არადა იცი, მზის ამოსვლა ვერაფერს შველის,
უეჭველია მეგობარო, რომ დღემდე გიყვარს-
მან კი სხვა გზისკენ იბრუნა პირი,
შენ კი ვერაფრით ჩაჰკიდე ხელი. .

ღამდება,
სადღაც გადანახულს დაეძებ იმედს,
რომ საკუთარი თავი გეყოს დილამდე მაინც,
რომელსაც ხშირად მის სახლთან ტოვებ. .
გეჩვენება რომ ხან ცხოვრებას ვერაფრით ითმენ
ათასჯერ მაინც გადააგდე სამფეხა სკამი
და თოკზე დარჩი..
არადა ისევ ცოცხალი ხარ,
ჯანდაბა ფორესტ. .