საკუთარ თავს რამდენჯერმე ვკარგავ,
რამდენჯერმე ვკარგავ და ვპოულობ დღეში.
საკუთარ სულს ხან სატანა, ხან მე განვკარგავ.
საკუთარ ტუჩებს ვკოცნი ხანდახან,
ხანაც ვიფურთხებ ზიზღით სახეში!
დღეში ათასჯერ ვიგებ და ვაგებ ომებს...
რამდენჯერაც ვცოცხლდები, იმდენჯერ ვკვდები.
ვიცვლი სულის სიღრმის მასშტაბებს, ზომებს.
ხან საკუთარ უსუსურობას ვხვდები,
ხანაც ჩემს გვირგვინს ნაპოლეონი კრძალვით იზომებს.
ხან ჩემი გულის სისხლით, ცრემლით მოთხვრილი
ჩემთან მოსვლას გთხოვ, უსაზმნოდ გიხმობ,
ხანაც დიდების, ტრიუმფების სიამაყით გულშემოსილი
მე დანით ვფხაჭნი შენს სახელს, შენზე არ ვფიქრობ.
ხან ჩუმი სიზმრით გარინდებულს ჩუმად გაკოცებ,
ხან გაცეცხლებულს გეუბნები: "აღარ მჭირდები!"
ხანდახან ჩემს თავს დაქტილური რითმით ვაოცებ,
ხანაც კი სიტყვა ჩამიწყდება, თითქოს ვმშვიდდები...
მოდი, დაბრუნდი, კიდევ ერთხელ, ერთხელ გაკოცებ
და წაიყოლე სიმეტრიულად არეული ჩემი ფიქრები!