ქარია, ძვირფასო,
ქარია,
და მხრები დამიმძიმდა,
ეს დინჯი კვირტებიც
არია
აპრილის გაგიჟებამ.
როდესაც ვიფიქრე,
წასვლამდე
სულ ცოტა ნაბიჯია,
თვითონ მოგიყვანეს
ჩემამდე
სულელმა ნაბიჯებმა.

ახლა ფორიაქსაც
სხვაგვარი
განწყობის სურნელი აქვს,
როცა არ მოელი,
ტკივილი
ყუჩდება უფრო მაშინ.
იწვიმებს, ძვირფასო,
ამაღამ,
წვიმაც კი სულერთია,
შენ, ოღონდ, სიმშვიდე
მოაცვი
ჩემს მკლავებს,
უფრთოდ გაშლილს.