სამყოფი ვწერე,
ღამეებზე, როცა მუნჯივით-
ვიდექი ზურგით სამყაროსგან
და ბოლთას ვცემდი,
გულზე მკვდარივით ვიკრეფდი ხელებს,
(სასაცილოა, რომ სიცოცხლე სხვა მკვდრებს ვურჩიე)
გწამდეთ თქო. .
სახლში მისულმა კი უფალი ღმერთი-

ათასჯერ მაინც გავაკარი კედელზე ბრაზით-
საყვედურებით,
ვაყვედრებდი რამეთუ შემქმნა-
მომხედე მეთქი,
ნანგრევებად ვაქციე სახლი-
რომელშიც ღმერთის დავიჯერე
და სადღაც შემრცხვა-
უმადურობის,
სინდისი კი გაჩუმდა მაშინ,
როცა მიზეზად მოვიდე
რომ დღეს კარგად ვერ ვარ. .

ვხუჭავ თვალებს და მესიზმრება მოხუცი კაცი,
წყაროსთან ვზივარ და ვტირი რომ წყურვილით ვკვდები,
ბავშვივით მკოცნის
და ჭიქას მაწვდის,
ისევ სინდისი მაწუხებს რომ კეთილი ღმერთი-
ჩამოდის ციდან,
როცა სულელს არ მყოფნის გონი
რომ ჭიქისაკენ წავიღო ხელი-

რომ დასანახი დავინახო,
არამედ ცრემლებს-
ვყრი და დამლაშდა წყაროს წყალი ამდენი დარდით,
ჩემო, უღმერთო ღამეებზე სამყოფი ვწერე-
გისიზმრებ,
ზიხარ წყაროს თავზე
და ჭიქას გაწვდი. .