როგორც სახლებში ოთახები ხშირად სხვისდება,
როცა სტუმრები ეწვევიან კედლებს... "ის" თურმე
ვერ შეისწავლეს პოეტებმა, ვეღარც მისნებმა,
მაგრამ უვალო მასპინძელის მსგავსად ისტუმრე

სიკვდილი... როცა ცა ტიროდა ქალაქის ცოდვებს
და აღრენილი კვლავ ქუფრავდა წარბებს ღრუბლების,
ჩემი სხეული უსულოა და სულით გოდებს,
მაშინ როდესაც ეტოლება ცივ ქვას მუხლები.

აღარ წვიმს არსად...უფალმა კი ის მიიბარა,
ვინც აქ სიცოცხლის სილამაზის იყო თილისმა,
ვინც ამ ლექსს წერდა ის დატოვა "დარდით ის არა"
(აქ სულერთია მოიხიოს ზეცა თბილისმა.)

მამის ლოცვისგან გიმშვიდდება სული და ფიცი
ძნელია როცა არ დადგება ახლა ის "ხვალე"
კვლავ რომ ახლობლებს გაუღიმო... და ბოლოს ვიტყვი-
ჩვენ ყველა მოვკვდით მაშინ როცა გარდაიცვალე.