მე უკვე ჩავქრი.
აღარც ვათბობ , აღარც ვანათებ,
ჩამოშლილი ქვის კედელივით
ვყრივარ ჩემთვის ქუჩის კუთხეში
და  უცხოები  (ვისაც რაში გამოვადგები)
ნაწილ-ნაწილ  მეზიდებიან.
სანამ  სულ მთად არ გავიბნევი
ბლო კენჭამდე.