ალბათ მეგონა, რომ შევედრები,
ვერას, იას და სხვას,
და ფიქრის დროს, რომ ვჩერდებოდით,
გახსოვს რომ იყო ის დრო ან..
მარად მთხოვდი რომ თან მყოლოდი,
და წამოგყოლოდი, თუნდაც ვითომ,
და ჩემი დასვრილი შარვლის ტოტები,
ჩაგეცვა ჩემთვის თვითონ...
ერთნაირ ფერებში დაკარგულს დაგხატავ,
გიპოვი, როგორიც იყავი თავიდან,
მაგრამ ის ფერები, მე რაც ვერ ვიფიქრე,
და არ ჩანდა, ბუნებამ სხვა ფრად გარდაქმნა..
დაივიწყე, დავიწყებთ ახალს და იგივეს,
რაც იყო ძველად და რაც იქნება მარად,
მე რომ მინდოდა ეს ისე არ მოხდა,
და არც მოხდება ალბათ...

ლექსს აკლია ცოტაოდენი ნიჭი, გონებამახვილობა, გამოცდილება და განათლება ავტორის მხრიდან.