მოდი გავიქცეთ და აღარ დავუბრუნდეთ
ჭუჭყიან დედამიწას,ცრემლით ნაშენებს,
მოდი გავეხიზნოთ ბიუროკრატიას
გრდემლით გამოჭედილს,მუდამ რომ მაშინებს...
ისევ უძილობა,ღამის თენება და
უწვიმარობასაც ვეღარ გავუძელი,
მოუსვენრობა რომ კვლავაც დამებადა
უშენობისაა ესეც საფუძველი...
გინდა გეთამაშო?! როგორც ბავშვობაში
ნიავს ვეწეოდით ცამდე აფრენებით,
ცისფერ ტალღებზე რომ რაში ვაჯირითეთ
გახსოვს? რომ ვიყავით ერთხელ ნაწყენებიც...
ახლაც ისე მინდა შენთან სიახლოვე
უწვიმარობასაც დარდი შევუსიე,
მე და უშენობის მთელი სიმარტოვე
დავდივართ გადასერილ ტყე-ტყე უსიერ...