მიწის გუგუნი, ქარის სუნთქვა - ღამის ალიბი,
ლამის გაება ვარსკვლავებზე შიშის ირაო;
შეშის სუნია, ბუხრის მიღმა, ცეცხლის გალობა;
ლაქუცი ბოლის მიძინებულ ძაღლთან. კვირაა.
ჭიშკარი ყეფდა დაზნექილი მესერის ბოლოს,
ზეცა მთქნარებით უამბობდა თოვლისფერ ამბავს
სამყაროს, სადაც ოცნებები იმსხვრევა ბროლის
ნივთივით. ფიქრებს უთქმელობა წინასწარ ლამბავს.
აქ განთიადი ყოველდღიურ ლოდინს აცეცებს;
არავინ იცის, რა ბედი აქვს ან რა გუნება;
აივნის ბოლოს დაახვედრებს პურის ნამცეცებს
ბეღურას, მხოლოდ ზამთარში რომ ედიდგულება.
ძაღლები სახლებს დატოვებენ სიცოცხლის ბოლოს...