მარტის წვიმები რომ ჩამოვლენ თავის პარტიას,
და ფოთოლცვენას შეიკავებს  მხრებით ტოტები,
ჩაიცვამ თხლად და დაივიწყებ ამინდს –ქარიანს.
და ხალხით სავსე ქალაქებში განმარტოვდები.

მერე უგულოდ გადაარჩევ ყველა მისამართს.
დაგრჩება ერთი დოსიე და გვიან მიხვდები,
რომ რა ხანია მიგაცილა თავმა გასამართ–
სადგურზე, სადაც გავიწყდება, რა გზით მიხვედი.

შიში გიპყრობს და გამუდმებით დროსთან პაექრობ.
მზად ხარ საკუთარ თავს მუხლებში ჩაუდო თავი,
ანუ ამაოდ მიმზირო და გესმოდეს ექო
დაობლებული,  ან მოხუცი, შვილმკვდარი ქალის.

დგება აპრილი. წელში გამტვრევს ცვლილება დღეთა.
და თოლიების სამახსოვრო – წერილებს ბოთლით,
იმ ფოთლცვენა შეკავებულ ტოტებზე ხედავ,
ვაზნებივით რომ ჩაილაგე ტკივილებს შორის.