როცა უნებურ ვიწყებ წამთა დაკონვას; თვალს რომ
გაუსწორებს და დაღლის - როცა უკუნი მზის სხივს;
როცა ვხედავ რომ იის ფურცელს ჭაღარა ათოვს
და მხმარ კულულებს ფარავს ეს ვერცხლისფერი ნისლი;

როცა ვხედავ ამ ხეებს - ვეება ჩრდილით ერთ დროს
რომ იფარავდნენ ფარებს - სულმთლად უფოთლოდ ახლა;
როცა ურემზე დებენ ძნებად შეკონილ ფერდობს,
როს მოთიბული ველი თავის სიმწვანეს მარხავს;

შენს მშვენებაზეც მაშინ ფიქრს მივეცემი ხოლმე,
რომ ყვავილობას, შენსას, მსგავსი სასრული ელის;
გზას დაუთმობენ იმათ, ვინც მათ სანაცვლოდ მოვლენ,
ეს ყვავილები - მკვდარნი; ეს ყვავილები - ხმელნი.

თუმც გადარჩენა ძალგიძს, თუ შვილს დატოვებ მცველად,
რომ არ დაგფაროს სულმთლად გადავიწყების მტვერმა.


When I do count the clock that tells the time,
And see the brave day sunk in hideous night;
When I behold the violet past prime,
And sable curls all silver'd o'er with white;

When lofty trees I see barren of leaves
Which erst from heat did canopy the herd,
And summer's green all girded up in sheaves
Borne on the bier with white and bristly beard,

Then of thy beauty do I question make,
That thou among the wastes of time must go,
Since sweets and beauties do themselves forsake
And die as fast as they see others grow;

And nothing 'gainst Time's scythe can make defence
Save breed, to brave him when he takes thee hence.