იყო მოსვლა-წასვლა, ეს უკანასკნელი კი მეტი
კუთრი სიდიდეა, კარგად გამოგვითვლის სტატიკა...
ალბათ აქ იქნება, ან თუ ისევ ვცდები - იმედი
წასვლის ადგილებს რომ ახლა უფრო ხშირად ვაკითხავ.

ალბათ ეს იქნება თხოვნა, გაგზავნილი მამაღმერთს
(სანჩო გროტესკია, წვიმა რომ შემოგვრჩა მორწმუნე);
უნცა მაპატიოთ, თვითონ რომ ავყივლდი მამლამდე,
პირჯვრის წერის ნაცვლად ლექსს რომ ვიწერ - ასე ვლოცულობ...

დიდმა ხეებმა კი ქედი მოიდრიკეს. ვმარცხდებით,
დგება გაბრძოლება, ქარი ნიავს უძღვნის ხარაკირს.
ახლა სოფელში კი ბუდეს იშენებენ მერცხლები;
ატმის კვირტებიდან გვიან გაზაფხულებს ხატავენ.

გახდა საკმარისი მხოლოდ ერთი ჭიქა. ეს მიყვარს!
გიჟი სკვითელი და ოპერის აჩრდილი მსტუმრობენ.
და ძლივს გავარკვიე დილით, თუ რა ტროპი მესიზმრა -
ცრემლი უშენობა ძლივს რომ გადავყლაპე უზმოზე...
.
და მოწოდება წასვლისაკენ ყურში ტიალებს;
უბრალოდ ავდგეთ და გავიქცეთ. დრომ ეს გვარგუნა.
მხოლოდ ფონია ახლა ჩვენი სიხეტიალე;
სულით დაღუპვის სიუჟეტი, ან და ფაბულა...