დღეები ისეთი საეჭვო გამიხდა,
ვდგავარ და ვუყურებ დამტვრეულ ანჯამებს.
შიშველი ზურგები მოუჩანთ ნასიცხარ
თვალებს და დამარცვლილ სიცოცხლეს ვაჯამებ.
დღეები ისეთი საეჭვო გამიხდა,
ისეთი საეჭვო გამიხდა დღეები.
სხეულის მეცხრე თუ მეათე რაიხთან
ნერვებზე გავკარი ასანთის ღერები.
და დილის სიმღერით დავიწყე საღამო.
შეტევა გულის და ბედმაც აქ მიმუხთლა.
გავედი სახლიდან – უღმერთო, ამაოდ.
კარები მოვხურე და მხრებთან მსუბუქად
დაეშვა გადამფრენ ფრინველთა დესანტი.
და ჩემი ოთახი, დაცლილი ვერსაჩე.
იკავებს სიცივეს წყეული, პედანტი,
და კედლებს გაყოლილ ვიტრინებს ვერ ამჩნევს.
რადგანაც დღეები ისეთი საეჭვო
გახდა, რომ დავყურებ დამტვრეულ ანჯამებს.
დამშრალი თვალები უცრემლოდ ამევსო
ტბებით. და დამარცვლილ სიცოცხლეს ვაჯამებ.